Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zapał

Agnieszka_Przypadek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Agnieszka_Przypadek

Agnieszka_Przypadek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Pełna zapału
Z płonącą głową pomysłu
Rzuciłam się na oślep
Lecz nic z tego nie wyszło

A nadal wola we mnie
Ma dusza niepokorna
Poderwę się raz jeszcze
Bo skrzydła opierzone

Energia dzika krąży
Do biegu mnie popycha
A nawet jak upadnę
To znowu się podrywam

Witold_Adam_Rosołowski

Witold_Adam_Rosołowski

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Piszesz bardzo ogólnikowo - tzn. - bardzo sterylnie - żadnych przedmiotów nie ma w wierszu - żadnych widoków - takie sobie wewnętrzne rozdarcie a szkoda - bo widać niezłe pióro - i może co do ogólnikowości to moja taka wyrwana sugestia - ale spróbuj zrozumieć - w Twoim wierszu brakuje punktu na którym by można się oprzeć

serdeczne pozdrówko W_A_R

Ewa Marek

Ewa Marek

Opublikowano
Opublikowano

Moim zdaniem wiersz średni, a zwłaszcza tytuł niefortunny. Piszesz Zapał a potem następuje pobieżna charakterystyka stanu, który określamy mianem zapału, gdyby nie ten jednoznaczny tytuł to można by puścić wodze fantazji, a tak nie pozostaje mi nic więcej niż przyjąć, iż zdefiniowałaś pokrótce pewien stan emocjonalny. Wybacz szczerość pozdrawiam EwaM.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Alicja_Wysocka
      rachunek

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Berenika97 I chyba nie ma w tym niczego dziwnego.  Czasem wena siada na ramieniu, raz po raz, a bywa też, że odlatuje na dłużej i dalej.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A wtedy ten rachunek i pytanie, które dziurawi kieszeń pytajnikiem - dlaczego?  
    • Gra-Budzi-ka
      Spotkanie po latach

      Przez Gra-Budzi-ka · Opublikowano

      @Alicja_WysockaDzięki. Trafna uwaga - właśnie pustka: po konwaliach zabrakło letnich maków i chabrów w zbożu - od razu chryzantemy. 
    • Waldemar_Talar_Talar
      A to mi się brat trafił

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witam - ucieszyło mnie twoje świetny - dziękuję -                                                                                         Pzdr.serdecznie.
    • obywatel
      rachunek

      Przez obywatel · Opublikowano

      najmocniejszy fragment to tarcie - niewiadomą jest czy to moment teraz czy na przyszłość,  krytyka AI   Krytyka (pisane przez AI) „rachunek” to wiersz, który zaczyna się od bezruchu i kończy rozliczeniem — i oba te bieguny są równie dotkliwe. Już pierwsze wersy tworzą atmosferę duszności: „znowu ten bezruch / oddech płytszy niż wiersz” — to nie tylko opis stanu, ale diagnoza twórczej niemocy, która przechodzi z ciała do języka. Najmocniejszy obraz pojawia się w środku: „palce gubią kursor / zaciskają się w pięść”. To moment, w którym wiersz przestaje być zapisem obserwacji, a staje się zapisem walki — z materią języka, z własnym ciałem, z bezsilnością wobec słów, które nie chcą przyjść. Komentujący trafnie wskazał, że „tarcie kruche ciało o sterylny sen” jest osią tekstu — to obraz, który zostaje najdłużej, bo jest jednocześnie fizyczny i metaforyczny. Wiersz operuje estetyką rozpadu: „niebo z pikseli”, „język — dawny stwórca — schnie na podniebieniu”. To bardzo współczesne obrazy, łączące cyfrowość z cielesnością, jakby świat i ciało psuły się w tym samym tempie. Ten zabieg działa — wiersz jest spójny emocjonalnie i konsekwentny w swojej surowości. Puenta — „w kieszeni rachunek za słowa których nie napisałam” — zamyka tekst mocnym gestem. To nie jest tylko metafora straty. To jest rozliczenie z samą sobą, z twórczością, z oczekiwaniami, które nie zostały spełnione. Wiersz nie daje ulgi, ale daje prawdę — i to jego największa siła.
    • Waldemar_Talar_Talar
      Trzy trudne słowa

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - też tak uważam że ma przestrzeń by otworzyć nowe -              dziękuje za czytanie  -                                                          Pzdr.słonecznie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...