Widząc

[Marija Matusz]

Zamykając oczy nie mogę uwierzyć
Wszystko już tak się zmieniło
Jakże nie ma już tego domu
Nie możliwe jeszcze wczoraj tu stał

Przecież wyszłam tylko na chwile
Pamiętam jak zamykałam drzwi
Teraz wszystko jest niby takie samo
Ale inne jakieś

Jednak czuje się obco
Nie ma już mojego domu
Twarze ludzi niby podobne
Ale nie te same

Jak to wyszłam tylko na chwilę
Nie minęła nawet godzina
Dokąd mam iść
Czy ktoś mi wytłumaczy co się stało

Zamykając oczy już nawet
Nie czuje się swojo
Boje się je w pełni otworzyć
Nawet jak je zamykam widzę za wiele

[Cecylia Pierugg]

nie potrzebnie używa Pani tylu słów, podaje utwór gotowy i czytelnik czytając go nudzi się bo nie może nad niczym pogłówkować, więcej niedomówień, więcej ulotności :)
ja bym skróciła Pani wiersz tak (mniej więcej):

zamykam oczy - uwierzyć?
nie mogę
inne wszystko inne
Dom? już nie ma...
a wczoraj tu stał!

wyszłam na chwile - tylko?
pamiętam
zamykałam drzwi
takie samo? niby...
takie inne? jednak!

czuje się - obco?
nie ma już
mojego domu
ludzie? niby podobni
ale nie ci sami!

na chwilę?
godzina
dzień
miesiąc
życie

zamykam je - obce?
oczy moje...
boje się
spojrzeć? zobaczyć...
z zamkniętymi widzę za wiele!


PS pozdrawiam i życzę udanej pracy z tą "niewdzięczną" poezją :)