Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z dziedzictwa C.K.N. "Cenzor - krytyk"/...pożegnanie.

Maciek S
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Maciek S

Maciek S

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Dziękuję za ten tydzień wspólnego spotykania się, czytania tego co w nas najlepsze naprzemian, treściwych komentarzy, miłej atmosfery, nauki od młodych dla starego konia, który w tej branży już parę ząbków zjadł i nie ma zamiaru zjadać więcej. Przez lata pracy z poezją przeszedłem przez miliardy uderzeń ze strony współpracowników, ludzi z branży. Więcej było tam bólu, potu, nieprzespanych nocy na dziurawym tapczanie wśród tysiąca porozrzucanych wokół zmiętych kartek papieru, ze wzrokiem utkwionym w bladą ścianę. Praca ciężka, w różnych miejscach i czasie, pałowania przez czerwonych, wytykanie palcami, wyganianie z konfensjonału, przyjaźnie, nienawiści, miłości...po co to wszystko, przecież zginąłem w tłumie innych, a wybili się ci, co poszli w stronę komercji, co się zmienili, zaczęli patrzeć na uwagi oraz komentarze eks-komuchów i przesadnych konserwatystów. Z drugiej strony wspaniałe chwile, wiele miłości, które przy poetach zawsze się kręcą, wspaniałe wypady na łono natury wraz z przyjacielem wiatrem, przepiękne widoki i napady weny, smutki, żale, radości, nicości, uśmiechy, gesty rezygancji i zwycięstwa, cudowni muzycy, jeszcze lepsze kobiety...życie, które nazwało mnie pisarzem średniej klasy, eh, i niech tak zostanie.
Wracając do Was, moi drodzy, to cieszę się, że istnieje takie forum i są ludzie, którzy co nie co o poezji wiedzą, choć jest mało, którzy wiedzą jakie niesie ze sobą życie. Dzięki za komentarze do tych moich starych i najmłodszych wierszy. Dzięki za tak liczne odezwy i wyświetlenia. Po prostu dziękuję, że daliście kolejny raz podzielić mi się sobą z Kimś nowym. Wybaczcie te niektóre kłamstwa, głupie odezwy zbuntowanego zawałowca i nietreściwe komentarze. Tu szczególny zwrot do Krzysztofa Adama Melera. Pisz chłopcze ile sił, staraj się rozwijać swój talent i podążaj w swoim kierunku, ku komercji, mdiom i wymogom współczesnej poezji, którą my, poeci ducha, nazywamy poezją plastikową. Jesteś dobry, ale zapomnij czasami o rytmie, częstochowskości, formie, a nawet odbiorcy. Nie zapomnij o korzeniach, romantyzmie i głównym zadaniu poetów, a wtedy wyjdzie odbra treść, z serca, a nie mózgu, bo teraz większość piszesz z tego drugiego. Mimo wszystko jesteś naprawdę dobry i kiedyś dostanę Twój tomik do rąk. No i Ty Kaju-Maju, która jako jedyna czuje ducha poezji, a nie tylko jej ciało, Ty, która uciekasz do niej z powodu miłości do tej parszywej baby jaką jest poezja, a nie dlatego, że liczysz na utrzymanie, po prostu forsę za jej utrzymanie i ubieranie w inne sukienki, jak robią to inni. Dziękuję Ci i wybacz, że zawracałem głowę, jestem dla Ciebie stanowczo za starym prykiem, nawet do rozmowy, ale widać moja poezja jest w Twoim wieku, dlatego się niezmiernie cieszę. Trzymaj się Drogie Dziewczę, jeszcze kilkadzieścia lat temu byłabyś jedną z moich poetyckich miłości...raz jeszcze wielki pokłon i dziękuję.
Na zakończenie naszych spotkań chcę przekazać ważną rzecz. Nie oceniajmy poezji względem rytmu, stylu, formy, autora, a nawet treści, bo nie zawsze ona jest zgodna z Tobą, może być z Kimś innym! Szukajcie tego porywu duszy, Duszy Poezji, bo jej ciało, to też proch i zgnilizna po upadku, a Duch zawsze będzie unosił się na stronicami pożółkłych kartek tomiku sprzed wielu lat, czy tych, które trzymamy teraz, czy też tych, które będą trzymać nasi nstępcy. Nie piszcie na siłę, bo poezja nie jest karmicielem, cześciej potrafi być tasiemcem. Kończąc już na dobre, wybaczcie, że zanudzam, przekazuję Wam wiersz, który w każdym p r a w d z i w y m poecie wzbudzi odpowiednie uczucia, doprowadzjące do jednej decyzji, prawdziwi poeci zobaczą jakiej. No kochani, trzymajcie się, lećcie poezji uskrzydloną chmurą wołając: "Górą poeci, górą"! Trzymajcie się! Do zobaczenia liter!

Maciek. - ładne imię swoją drogą, chciałbym je mieć w dowodzie.

A oto i wiersz:

1

Noszą pióra na głowach dzicy -
Takie też jest i twoje pióro,
Skoro nie wiesz nawet różnicy
Między K r y t y k ą a C e n z u r ą.


2

Drugiej niwa, czy złą, czy żyzną -
Nigdy własną!...lecz pierwszej siły
Są jej własne, są jej spuścizną
Po tych, co dzieła ich przeżyły!

3

Skądże zaś? moc twoja się wzięła,
Rajco! efemerycznych sporów:
A u t o r ó w - s ą d z ą i c h d z i e ł a,
Nie - a u t o r z y a u t o r ó w!

4

Bo i różnica by zginęła,
Co? gościnny druh, a co? szynkarz:
Pamfletami byłyby dzieła,
Krytykiem?...byłby pojedynkarz!


Trzymajcie się jeszcze mocniej!




Maciek.

Krzysztof Adam Meler

Krzysztof Adam Meler

Opublikowano
Opublikowano

Istotnie nie należy słuszności przyznawać inicjatywie społecznej, której celem jedynym jest spowiedź. Jacek Soplica rehabilitował się, bo czuł się winny.
Ja w "Maćku" nie widzę wielkiej winy (co najwyżej: niepokojąco wulgarna część rowera w jednym z jego komentarzy), ale to była chyba tylko dyskusja. Warto było poczekać na rozwój wydarzeń przed wklejeniem Norwida, który wnosi wiele, ale nie uzasadnia odejścia.

Kłócą się wszędzie - zgodnie z warunkami zdrowej dyskusji i nikomu nie przeszkadzają takowe kłótnie tutaj (tylko - zasady!).

Kłóćmy się zatem nieustannie, wierząc w zbawczy kompromis.

O romantyzmie nie zapomniałem, ostatnio nawet skorzystałem dla ubogacenia własnej wiedzy z wypowiedzi prof. Janion i nie żałuję. Piękna epoka, ale czy my mamy powody (naprawdę poważne), by kontynuować tak wyniszczające libido mortis?

Jesteśmy wolni i nie możemy się bać zdania innych.




Pozdrawiam, coraz bardziej zaskoczony - K. A. M.

Ulisses

Ulisses

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


poezja jest tódnom sztókom wymaga wielu lat cienżkiej pracy!!! tak jak by po-wiedzieć? nie oceniajmy sfojego samohodó po tem rze rzenzi prycha pije jak smok wawelski wisłe krakuw po specjałah szeczyka dratewki! co stego rze ma po-gniecionom karoseriem i niema światów mijania właściwie? to wogule nie jeździ ten nas wechikół? grónt rze jest nasz!!! rze mamy hóra samohud!!!
z wierszami jest podobnie... jak som na takiej samej podstawie wasze to nie wyjazdajta nimi na ólice i nie straszczie pszechodniuw kalecwem!!!! mnie tak codzien straszy pan Grafoman i ja śiem bojem tu zaglądnąć a jak reszta teraz zacznie po tej odezwie wspaniałej samo bujczej to koniec!!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • monon
      Kawiarnia

      Od autora: Scena pochodzi z mojego dokumentu w Google Dokumenty. Jest on poświęcony moim ćwiczeniom w celu kształcenia warsztatu literackiego. 

      Scena z początku miała przedstawiać spotkanie po latach w kliszowej kawiarni, ale jak widać przerodziło się w trochę innego. Zapraszam do zapoznania się z tekstem :D

       

      Tego dnia Johanne Rosales była wykończona po udzielaniu wielu korepetycji z 

      dziedziny literatury. Jedyną rzeczą, o której w tej chwili mogła myśleć, była dobra kawa, dlatego wstąpiła do miejskiej kawiarni.

      Lokal był wystrojony w ciepłe odcienie żółtego i pomarańczowego. Ozdobiony w stylu dość nowoczesnym, ale z dodatkiem lat dziewięćdziesiątych. Nie było tłoczno. Nic dziwnego – była wystarczająco późna pora, że większość wróciła do domów i zajmuje się osobistymi sprawami. Przy oknie siedziała para w podeszłym wieku. Dyskutowali o czymś zagorzale. Johanne udało się usłyszeć fragment rozmowy.

      – Ja tam go lubię. Wydaje się porządnym gościem – powiedziała z pełnym przekonaniem.

      – Kochanie, ale on jest – urwał.

      – Proszę cię, co z tego, że jest z innego kraju i o innym odcieniu skóry, niż my?

      Johanne poszła dalej, minęła dwójkę osób machających do pozostałych gości. 

      – Już idziemy! Nathaniel, pośpiesz się! – wykrzyknęła dziewczyna o młodzieńczej twarzy, z piegami i zielonymi okularami na nosie.

      – Boże, Sophia. Nie dramatyzuj – odparł. 

      Korepetytorka ruszyła dalej, próbując znaleźć odpowiedni i najlepszy stolik. Wreszcie, gdy dostrzegła go poczuła jak przez jej ciało przepływa dziwna radość. Johanne nie sądziła, że widok takiej prostej rzeczy, jakim jest stół w kawiarni może wzbudzić taką emocję. 

      Usiadła przy nim i poczekała aż kelnerka przyniesie jej menu kawiarni. Kobieta rozejrzała się po sali i dostrzegła, że para która toczyła energiczną rozmowę opuściła lokal. Grupa przyjaciół zaczęli o coś się kłócić. Młoda blondynka rzuciła kawałkiem ciasta w chłopaka, siedzącego naprzeciwko ją i wybiegła z kawiarni. W całej przestrzeni zawiesiła się nieprzyjemna atmosfera. W końcu pozostali wyszli, a Johanne została sama. 

      Kelnerka wyszła zza lady i podeszła do kobiety. Przywitała ją miłym uśmiechem i regułką powtarzaną każdemu gościowi. Osoba, stojąca przy ladzie zwróciła się do kelnerki.

      – Violet, chodź! Twoja mama dzwoni – krzyknęła inna dziewczyna w fartuchu. Machała zielonym telefonem w ich kierunku.

      – Przepraszam, zaraz wrócę do pani. Proszę, oto karta. – Wręczyła jej czarną kartę, która oczywiście zawierała menu kawiarni. Kelnerka zniknęła za czarnymi drzwiami. Podeszła natomiast do niej ta druga pracownica. Wydawała się ją znać. Jej spojrzenie było badawcze, jakby szukała w odmętach pamięci skąd kojarzy Johanne.

      – Dobry wieczór, mogłabym się o coś pani spytać? – zaczęła dosyć słabo, jakby niepewnie.

      – Jasne. 

      – Czy pani nazywa się Johanne Rosales? – spytała, siadając na drewnianym krześle.

      Johanne spojrzała na dziewczynę z lekkim zaskoczeniem w oczach i wykrzywiła jedną brew. Jej wzrok podróżował na ladę, sprawdzając czy nikt nie usłyszał pytania.

      – Tak, to ja. Skąd takie pytanie? Ja pani nie znam.

      – Jejciu, Johanne! Kojarzysz Alexandra Moon?

      Johanne zdawała się odszukać go w pamięci, ale za nic nie potrafiła się go odnaleźć.

      – Niestety, ale nie.

      – W sumie nic dziwnego. Przecież chodziliście ze sobą aż kilka dni. To zaskakujące ze strony Alexa. On to co ledwo miał dziewczynę maks dwa tygodnie. – Kelnerka przyłożyła palec do ust, zdając się być głęboko pogrążona w myślach. – Jestem jego siostrą – dodała chwilę później.

      – A twój brat ma takie bujne, czarne loki?

      – Tak!

      – To chyba zaczynam go kojarzyć. Czemu o niego pytasz? Coś się stało?

      – Nie! – zaczęła wymachiwać rękoma, jakby o coś ją oskarżono – Wczoraj przeglądałam jego galerię w telefonie i natknęłam się na wasze wspólne zdjęcie z imprezy studenckiej. Podpisał je “Moja Johanne”, więc pomyślałam, że może miał poważne plany wobec ciebie.

      – To miło usłyszeć, że był mną oczarowany.

      Ktoś otworzył hukiem drzwi za ladą. Była to Violet. Podbiegła do naszego stolika i zaczęła się szybko kłaniać. 

      – Przepraszam! Nie spodziewałam się, że moja rozmowa z mamą tyle potrwa. Mam nadzieję, że pani się nie gniewa.

      – A skądże! Poproszę jedno espresso. – Szybkie spojrzenie rzuciła na dziewczynę, siedzącą z nią – Nie, poproszę jednak dwie. – Uśmiechnęła się w jej kierunku.

      – Jestem Caroline.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...