Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
Plan wydarzeń jak zwykle bez zbędnych
osób, które zamykają usta klatkom schodowym
i nie lubią odoru moczu.


Blisko, coraz bliżej, prosto do centrum. Czasami lubię
te egzotyczne klimaty, turkusowe morze, kraby, w nim,
na talerzu. Podobno podpalane psy są najsmaczniejsze.

Akcja niezbyt wartka, można powiedzieć zastana,
zasiedziała – w zależności od odniesienia. Rozmawiają
o sukience przetykanej złotem. Czas przegadany, stracony.


Na słupie ściąga z temperatury; pięć kresek do piekła i
pięć minut później. Ciągłe dialogi, urywane marginesy
- byle do następnej setki. Przyzwyczajeni do szumu.

Rozdziały wszystkie pootwierane, czekają na
rozwój wypadków, opisy przypadków wygolonych
mężczyzn i zapakowane w plastik kobiety.


Z drugiej strony drewniany szałas; taki sam
jak ten, w którym obieraliśmy się z naskórka, pozwalając
by opadał na ziemię i tworzył wizualny nieład. Poczekaj

spis rzeczy gdzieś zaginął, pochłonął go cuchnący wiatr.
Opublikowano

robi wrażenie
niektóre wyrazy przy pierwszym czytaniu
jakby odrobinę zagubione
ale to tylko przy pierwszym czytaniu (oglądaniu)
moim zdaniem wiersz dobry
ja po prostu czytam go obrazami
i nie są to wcale ładne obrazy

dziękuję i pozdrawiam
Kmiel

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



wiersz jak wiersz :].

jeśli chodzi o ewentualne komplikacje, to zapewne
masz na myśli kursywę. cóż, to swego rodzaju
eksperyment; frazy opisują czas, miejsce akcji,
są jakby streszczeniem otoczenia.

treść pisaną normalnie można różnie
interpretować. tytuŁ również

pozdrawiam Espena :)
Opublikowano

Espeno. W twoim tekście przytłaczają metafory, a raczej ich dysjunkcja, co właśnie najbardziej mnie w tym drażni; Byc może- tak miało być. Niemniej odnoszę wrażenie, jakby Ci zależało na wrzuceniu jak największej liczby słów, z czego w moim odczuciu moze powstać niebezpieczna paplanina; nie wygrywasz słów, ich faktury i nie dbasz o słowo, a raczej fabułę; Obrazy, ale nie zbyt klarowne, trudne do wyobrażenia sobie- właściwie nie- obrazy, bo jak wyobrazić sobie osoby, które zamykaja usta klatkom schodowym, albo wizualny nieład, czy spis rzeczy, który pochłoną wiatr- to nie zarzut, ale uwaga; chaos - Rozmawiają
o sukience przetykanej złotem
kto? i tu podobnie Przyzwyczajeni do szumu
W drugiej części operujesz "ja" tzn. "lubię" , a potem bezwiednie przeskakujesz na jakiś "nich". Gubie się i mało w tym mysli, które by mnie zatrzymały na dłużej, tak bardzo przytłaczasz odrealnionymi 'scenami' ( są wiersze, w których mi to nie przeszkadza, a tu niestety tak); Chciałoby się zapytać I co z tego?
Ale to tylko moje zdanie, moje widzimisię;)
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Anno
i dobrze, że Espena nie dała żadnych wyjaśnień.
A nie pamiętasz - że autor nie powinien swojego dzieła tłumaczyć ?
Wiersz ma się sam zinterpretować w głowie czytającego,
czy zgodnie z intencją autora czy zupełnie inaczej - to już inna sprawa.

A odnośnie do wiersza, owszem nie jest łatwy w czytaniu tym bardziej,
że kursywa też coś sugeruje.
Pozdrawiam serdecznie :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Anno
i dobrze, że Espena nie dała żadnych wyjaśnień.
A nie pamiętasz - że autor nie powinien swojego dzieła tłumaczyć ?
Wiersz ma się sam zinterpretować w głowie czytającego,
czy zgodnie z intencją autora czy zupełnie inaczej - to już inna sprawa.

A odnośnie do wiersza, owszem nie jest łatwy w czytaniu tym bardziej,
że kursywa też coś sugeruje.
Pozdrawiam serdecznie :)

masz rację, chciaŁam napisać o tym, że wiersz
powinien się sam bronić :P
jeśli uważasz, że nie jest łatwy w czytaniu,
to tylko komplement dla mnie. dzięki :)

serdeczności Espena :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hmm nie sądziŁam, że aż taki będzie dla czytelników,
ale dzięki Bartosz za docenienie mojej pracy :P. wbrew pozorom
w czasie jego pisania nie myślaŁam o skomplikowanych
rzeczach.

serdeczności Karolina :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hmm nie sądziŁam, że aż taki będzie dla czytelników,
ale dzięki Bartosz za docenienie mojej pracy :P. wbrew pozorom
w czasie jego pisania nie myślaŁam o skomplikowanych
rzeczach.

serdeczności Karolina :)

Szczerze mówiąc to bardziej ten awangardowy zmysł chwaliłem ;P
Ot, żarcik:D
Serdeczności:)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hmm nie sądziŁam, że aż taki będzie dla czytelników,
ale dzięki Bartosz za docenienie mojej pracy :P. wbrew pozorom
w czasie jego pisania nie myślaŁam o skomplikowanych
rzeczach.

serdeczności Karolina :)

Szczerze mówiąc to bardziej ten awangardowy zmysł chwaliłem ;P
Ot, żarcik:D
Serdeczności:)

więc ja dziękuję bardzo za pozytywa jak się okazuje ;p

pozdrawiam jeszcze raz - Karolina :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...