Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jestem jak ten Zawisza Czarny
z mieczem obusiecznym - sam jeden,
aby honoru nie splamić
rycerskie trzeba mieć serce.
Walczyć, choć śmierć patrzy w oczy!
Serce moje takich się nie zlęknie
choćby mieli mnie nawet zabić,
wytrwam lub zginę, albo zwyciężę.

Bitwa się toczy o sławę i laury
jeden na drugiego podnosi rękę -
biją się obelgami - plują słowami,
krzyczą na siebie w głuchą ciszę.
Idą przekleństwa - uliczne slogany,
wszyscy przekraczają swoje granice.
Panowie i Panie, już bez przesady
kupą możesz tutaj usta wytrzeć.

Wszyscy geniusze nad geniuszami
znaleźli się tutaj dla wiersza chwały,
lecz gdzie jest ona? - kotu buty liże,
a Ty? możesz tylko pomarzyć.
Takie wierszyki leżą tu śmietnikiem,
czasem kot po nich przegoni myszkę.
Czy to poezja śmieje się lwa rykiem
z wyścigu szczurów w tym labiryncie?

No pisz wiersze w tym atramencie
który już dawno wyparował ławce.
A gdzie są Ci poeci nasi Mickiewicze
dawno zapomnieli - wieszcza poezje.
Nauka w głowach porobiła zamieszanie
jeden chaos w tejże nauce chlupie?
Dokąd pójdziemy? - puszczać latawce,
albo z balonów spuszczać powietrze.

Nikt już nie patrzy, tylko pisze, pisze,
aby słowem nacieszyć - byle wersem.
Czasem to do wiersza nie podobne,
ale jeden drugiego chwali obłudnie.
Kto tu mądrzejszy - nikt nie zgadnie
wszyscy przecież mienią się poetami.
błędów, nie robisz - jesteś geniuszem
brednia Ty? mądry, a jakie beztalencie.

Czym się tu chwalić w swojej ramocie
jeśli wiersz serca, nie ma w słowie.
Musi mieć coś w sobie, jakieś przekazy,
a nie urywek paru wyrazów w absurdzie.
Jakie przesadne wybujałe ćmą metafory
nielogiczne, na zdrowy rozum w obłędzie.
Czasem jak czytam, taką nijaką poezję -
jedynie, można zapłakać - Panowie i Panie.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ok - chop z chopem wypije piwo
baby niech się kłócą, rzucają mięsem

baby - nie chodzi o kobiety, lecz o baby
w sensie wiadomym

Oyey - skończ z tym g. - nie podoa się to nie
ale Ty chyba żaden facet skoro rzucasz
mięsem, żaden z ciebie gość, poprostu
masz obsra...i tyle, gdybyś był facetem to
byś ... ech, baba

MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Z jakiego powodu sam siebie oceniasz? :) nie złota myśl, a prosto - twoja myśl, a czy będzie złota to już nie autorowi sądzić :)
Zgadzam się z wypowiedzeniem: "Więc po co te kłótnie" i to już godne jest uwagi :)
pozdrawiam serdecznie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Po kiego Bogu złoto? Stań się! - i ma Planetę ze złota.
Stań się! - i ma planetę z Ludźmi zamiast "dzieńdoberek sedesku" srającymi złotymi myślami.

=-=
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Miecz obusieczny oznacza coś innego niż rycerski.
A jeśli nawet - skoro obusieczny, co z tego, że "sam jeden"?
Wobec takiego cudu techniki sam oberwie w łeb.
[quote]
aby honoru nie splamić
rycerskie trzeba mieć serce.
Walczyć, choć śmierć patrzy w oczy!

Patrzyć śmierci w oczy z mieczem obusiecznym, kiedy jak to wiemy, jest się z nim sam na sam? ("z mieczem obusiecznym - sam jeden")
[quote]
Serce moje takich się nie zlęknie
choćby mieli mnie nawet zabić,
wytrwam lub zginę, albo zwyciężę.

Nie wiem czemu obstawiam porażkę? Miecz obusieczny a w pobliżu nikogo nie ma poza tym, który go trzyma w ręku? Przeczucie mi mówi, że zaraz sam oberwie w łeb!
[quote]
Czy to poezja śmieje się lwa rykiem

A z powyższym się zgodzę.

=-=
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nie mam zamiaru nic podważać, ale daleko nie każda myśl jest złotą myślą :)
twoja myśl jest jedynie teoretycznym rozważaniem co jest ideałem, ale to jest względne przecież. Myśl nie jest bezsensowna, ale czepiam się nie samej myśli, a to, że ty sam nazywasz ją złotą, a więc dajesz ocenę. Też mam swoich własnych myśli, o Bogu także, ale nie afiszuję się, że to są złote myśli.
NIe zamierzam z nikim się zrównać, bo jestem sobą, jednak ty tak się pokazujesz, jakbyś znał kim jest człowiek, czym ideał i kim jest Bóg, ale w ramach tej nie złotej myśli nie mam nic przeciw :)
Radości ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Nie mogę przytaknąć ani zaprzeczyć bo w życiu nie dane mi było napotkac ślepej kury,
na dodatek z ziarnem w dziobie.

=-=

Sorry. Kiedyś w KFC - z sałatką Colesław.
Była nie tylko ślepa ale też z pewnością dawno temu nieżywa.

=-=
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Znam je przypadkiem, co wyraża ten wiersz:


Bajka o tym, dlaczego złota rybka nie jest kurwą co pójdzie na każdy układ

- chcę pisać wiersze
- moja żona chce, żebym pisał wiersze
- chcę pisać wiersze, jak ty Złota Rybko


=-=

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...