Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Odchodzi osoba,którą
Kochało Twoje serce

Odchodzi osoba,której już
Więcej się nie zobaczy

Smutek w sercu zagościł
Oczy pełne łez

Odchodzi osoba,która miała
Tak krótki żywot tu na Ziemi

Odeszła tam,gdzie kwitnie róża z lilią
Tam ,gdzie niezwiędłe wianki wiją

Tam, gdzie się wszyscy spotkamy
Tam,gdzie miłości nie braknie nam

Śmierć z kosą jak w lecie kwiatki
Ściana starszych,młodych i dziatki

Chodzcie zatem torem niewinności
Bo to droga do wieczności

A teraz ciało w Ziemi odpoczywa
A dusza wiecznie w Niebie śpiewa

Ciało nasze skazitelne
Zmartwychwstanie nieśmiertelne
Lub wieczne potępienie


___________________
Tak jakoś mi smutno,może przez tą Żałobę Narodową

Opublikowano

Rozumiem Cię. Okoliczności powstania tego wiersza są nam wszystkim znane [*]. Jestem Ci wdzięczny za ten wiersz, że odważyłaś się pisać "na świeżo" o wielkiej tragedii. Tak się składa, że w tym autobusie zginęła moja sąsiadka, a więc przeżywam to szczególnie.
Przechodząc do kwestii merytorycznej oceny, stwierdzam ogólne zadowolenie z poziomu wierszu. Jedyną watpliwość budzi sformułowanie "Więcej się nie zobaczy", któro "gryzie się" ze stosowaną wcześniej w wierszu apostrofą. Niekonsekwencja w wyborze adresata, a raczej: formie komunikacji z nim, zdaje się burzyć ustaloną wcześniej specyfikę wiersza.
Pozdrawiam i raz jeszcze dziękuję - K.A.M.
PS Może, po Tobie, sam odważę się coś wykrzesać?

Opublikowano

Dziękuję za komentarze
tak smutne to jest,zwłaszcza gdy ktoś bliski odchodzi i to jeszcze w taki ch okolicznościach.
AnnoJ może i masz rację ,mogłoby być tego 'wiecznie' no nie wiem czy to ściągnąć.
Pozdrawiam milutko

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Nie pamiętam chwili, w której cisza zaczęła mieć ciężar. Najpierw była tylko brakiem dźwięku, przerwą między jednym oddechem a drugim, niewinną przestrzenią. Potem zaczęła rosnąć. Zajęła ściany, weszła w szczeliny mebli, osiadła na książkach jak kurz, którego nie da się strzepnąć, bo nie jest materią, tylko decyzją świata, by nic więcej nie mówić. Siedziałem naprzeciw drzwi, choć nie pamiętam, dlaczego uznałem je za ważne. Nie prowadziły nigdzie konkretnie. Nie oddzielały mnie od nikogo. A jednak wiedziałem, że jeśli się otworzą, coś zostanie odebrane — nie dodane. Nie było pukania. To jest pierwsza rzecz, którą trzeba zrozumieć. Nie było żadnego dźwięku, a mimo to wiedziałem, że ktoś stoi po drugiej stronie. Nie „ktoś” w znaczeniu osoby. Raczej obecność, która nie potrzebuje ciała, bo ciało byłoby ograniczeniem. Czekała. I w tym czekaniu było coś bardziej niepokojącego niż jakikolwiek ruch — jakby czas przestał być linią, a stał się spojrzeniem, które nie mruga. Wstałem dopiero wtedy, gdy zorientowałem się, że siedzę tam od zawsze. Nie pamiętam dzieciństwa. Nie pamiętam pierwszego dnia w tym pokoju. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek był gdzie indziej. Jakby życie zostało skrócone do tej jednej sceny, powtarzanej bez wariacji. Ręka na klamce nie była moją ręką. Była gestem, który musiał się wydarzyć, bo wszystkie inne możliwości już wygasły. Kiedy drzwi się otworzyły, nie zobaczyłem niczego, co mógłbym opisać. Nie było ciemności. Ciemność jest czymś, co można nazwać. Tam nie było nawet tego. To było miejsce, w którym znaczenie jeszcze się nie narodziło albo już zostało zużyte. I wtedy zrozumiałem, że to nie ja patrzę na zewnątrz. To coś patrzyło na mnie od zawsze, cierpliwie, bez zamiaru wejścia — bo nigdy nie było na zewnątrz. Drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni. Oddzielały dwa złudzenia. Zamknąłem je powoli, z ostrożnością kogoś, kto nie chce obudzić śpiącego w sobie świadka. Ale od tamtej chwili każda powierzchnia stała się podejrzana. Ściany nie są już ścianami. Podłoga nie podtrzymuje — tylko udaje. A cisza cisza nie jest już ciszą. Jest dowodem, że coś przestało potrzebować dźwięku, żeby istnieć.
    • @Waldemar_Talar_Talar spokój i dojrzałość płyną szerokim strumieniem z Twojego wiersza.  Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Leszczym zgadzam się:)  Najlepiej gonić za brakiem kłopotów, bardzo mi się podoba ten pomysł i ta zgrabna myśl :)
    • @Alicja_Wysocka Wszystko w porządku Alu. Głos można zabrać lub nie - jest demokracja, a poza tym to każdego prywatna sprawa i należy to uszanować. A poza tym Ty jesteś kobietą, a więc zawsze masz prawo odmówić i żaden facet (w tym ja) nie powinien ci moralizować. Innymi słowy - wszystko gra. :) Dobranoc...
    • @Berenika97    Przeczytałem i ja. Z Prawdziwą Przyjemnością, jak powyżej komentujący Współforumowicze. I też zostawiłem polubienie jako wyraz czytelniczego uznania. Pozdrawiam serdecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...