Sen o Balladzie...

[Tomasz roman]

Sen o Balladzie


Jak tysiąc igieł, tykających dreszczem
jak lube świerki pod brodą nieba
jak wieszcze, lecz nie wieszczem
sen o Balladzie - gdzi milcząca bieda...

lice wdziewają, klasyki jesiennych humorów
alebaster pocięty w okruchę miodu
tutaj, na jawie, obok wewnętrznych dworów
postokroć spokoii, głód słodkich - głodów...

zenit w księżycu,błękit w żreni wsieśniaka
słońce ukryte w skamieniałym grobie
z ohotą jeszcze, lecz już nie dla świata
kryje cieniosceptry, jak ogień w licopłomieniu coś skrobie...

wstały nagle, ramiona codziennej oddali
lice ukryte, schowane myśli, geniusze
i co że ta Ballada ranki wtóro woli
gdy w znak za nią, po ciemku w błękit nocy ruszę...

[Gość]

świetny wiersz..każde słowo..pieknie sie tu przedstawia..bravo..

[Cecylia Pierugg]

przeczytałam i zobaczyłam :)
gratuluję :D
i proszę o komentarz do "robak wszechświata"

pozdrawiam

[Krzysztof Adam Meler]

A jednak rozwój....:) W jednym miejscu radziłbym zmienić na świerki, bo wtedy będzie zachowany rytm.
Pozdrowienia.

[Krzysztof Adam Meler]

Albo też "świerk i sosny", ale ja bym wziął pierwsze.
Pozdrawiam.

[Tomasz roman]

rada posłuchana

[Anna Jędrzejewska]

Wszytsko pieknie tylko sporo literówek ale to się nam wszystkim zdarza

[Tomasz roman]

literówki...mója wada...h