taniec cyganów andaluzyjskich

[Sceptic]

to już czternaście dni odkąd wyjechałaś
niepokojąco daleko al-andalus
czerwone od upału warg
od krwi maurów od wody
niebieskie przejrzyste od powietrza
od nieba zawsze wolałaś
barwy podstawowe

a gdzie błękit paryski pruski
zieleń berlińska barwy zgaszone
szarości ludzie tamtejsi czy
słuchają mozarta czytają platona
manna eliota sartrea czy świętują
zburzenie bastylii drżą tętnem
barbarzyńskich kopyt czy stawiają
pomniki cesarzom podpisują SPQR
chodzą na apelle eklezje komicja

mówisz że są tam szczęśliwi
szczęściem przeżytym a nie przeczytanym
że picasso guernica kultura obrazu i wina
(picasso żył i zmarł w paryżu a guernica jest czarno-szara)
że oddychasz że wreszcie oddychasz
i jesteś

mówisz patrz suknia tancerki
flamenco zostawia ślady czerwone
"jak serce"

nie widzę ale
to już czternaście dni odkąd wyjechałaś

[Niewierny Tomasz]

Lubię taką tematykę, a i wiersz dobrze napisany, więc jak najbardziej można czytać więcej niż raz. W drugiej strofie te pytania wracające przypominają mi niektóre z wierszy Johna Ashbery, fajny rytm nadają tekstowi, tak, że się czyta jednym tchem. Pozdrawiam

[Sceptic]

Ashbery to jeden z moich ulubieńców ;) staram się też pisać trochę ginsbergowo, eliotowo (w dłuższych formach)

a kolega - lubi się z literaturą anglojęzyczną?

[Niewierny Tomasz]

Lubię, ale moja znajomość ogranicza się jak na razie do antologii "O krok od nich" w przekładach Sommera.

[Sceptic]

to dobra antologia jest, posiadam.

(ja się bawię w studiowanie anglistyki, sam też trochę tłumaczę mniej znanych poetów, ale tuzy też - chętnie pogadam na prv, zwłaszcza jeśli kolega czytuje po angielsku, mogę polecić dużo ciekawych rzeczy)

[Fanaberka]

Pięknie napisany, Scepticu.
Przeczytałam kilka razy.
Bardzo mi się podoba.
Gratuluję.
:-)

[Sceptic]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję, miło.

[Nata_Kruk]

Zupełnie nie znam twórczości Johna Ashbery, nic to, to przede mną.
Co do wiersza, bardzo skondensowany w treści, ale przeczytałam z przyjemnością.
Pozdrawiam... :)

[Bartosz Wojciechowski]

Tak, to prawda - rytm, o którym wspominał Tomek jest momentami wręcz hipnotyczny,
przenosi niektóre strofki na wyższy poziom poezji (choć i to, co jest wokoło warto pochwalić
solennie:)
Bardzo dobra próba Scepticu, dla czytelników czułych na obrazy w liryce - rodzynek:)

[Beenie M]

I ja przeczytałam z przyjemnością, a bardzo ładny dla mnie fragment, to:

mówisz że są tam szczęśliwi
szczęściem przeżytym a nie przeczytanym.

Pozdrawiam serdecznie