Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wyjątkowa

bajka-bajka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bajka-bajka

bajka-bajka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w serce jak strzałą godzisz znienacka
siejąc po ciele dreszczu emocje
i jakby szybciej świat się obraca
szaleńczo rytmem rozgania mroczne

bezgłosy kroków pomiędzy świty
wplata w czułości nocnych oddechów
dłoni błądzących iskrą poświaty
i ust powodzi w zastygłym śmiechu

wsród namiętności burze rozpętać
umiesz nagością milczenia gromu
kiedy zamieniasz uwięzi pęta
w najprostszą drogę do domu progów

nie ciebie szukać na skraju lasu
ni w zakamarkach próżni ulicznych
bo ty za sprawą łaskawych losów
czas przyoblekasz w sposób magiczny

Jimmy_Jordan

Jimmy_Jordan

Opublikowano
Opublikowano

"szaleńczo rytmem rozgania mrocznie"
? - to po pierwsze, a po drugie nie lepiej by było "mroczne" a każdy by sobie dopowiedział...
"umiesz nogością milczenia gromu"
a - literówka, milczenie gromu - fajna antyteza, ale tutaj robi wrażenie przeładowania estetycznego... (przynajmniej jak na mnie)

no te banały w stylu serca, ciał, uśmiechów to przełknąłem bo to chyba częśc konceptu...
pozdrawiam Jimmy

Piotr_Jasiński

Piotr_Jasiński

Opublikowano
Opublikowano

Jak ja lubię rymy :))))
Ale myślę że się nie pogniewasz jeśli troszkę pomarudzę?
Tylko technicznie: I.2 - 11 sylab, II.4 - 9, IV.2 - 11, a pozostałe po 10.
Ewentualnie troszkę przy średniówkach. Prawie wszędzie jest 5-5 ale czasami robi się 6-4 lub 4-6, a wtedy troszkę rytmika się gubi.
Ale wiersz mniodzio :))

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Arsis
      Anihilacja

      Przez Arsis · Opublikowano

      Czekają. Stłoczone ciasno w zastygłej procesji, w urojonych widmach bezmiernej nocy. W pokoju. W tym pokoju stłoczone aż po brzegi. Wchodzą na ściany, na to drzewo wyrastające z podłogi. Stojąca w kącie plątanina martwych rur. Poskręcane gałęzie, odrosty. Żeliwne. Milczące artefakty...   Pełzną wysoko w swojej nieruchomej kreacji. Te zwidy rozczapierzone. Złapane w krótkim ujęciu. W milisekundowym błysku wypalającym oczy.   Są jedne na drugich. Obok siebie. Tuż obok. Bądź wyrastają z siebie bez jakiejkolwiek koncepcji, jakiegokolwiek sensu.   Ciasno. Bardzo ciasno…   Jak niezliczone polipy w jelicie. Zrakowaciałe. Całkowicie obce, nawet dla siebie samych. Całkowicie obce ciała rosnące w swojej i tak obcej egzystencji.   Mnożą się bez ustanku, wyrastając z siebie w nieskończonych powtórzeniach. W szmerze nieskończonego wzrostu...   Zasuszone widma. Kreatury pajęcze… Których odnóża… - Boże, jakże ich wiele!   Sięgają nimi, poprzez grzybnię pleśni, sufitu, jak nieba… Wspinają się. Wspinają, ku wielkiej mistyfikacji, ku tajemnicy największej.   Albowiem rozpościera się z wysoka coś, co jest niepodobne do niczego.   Co to takiego? Jakaś iluzja, deliryczna ekstaza…   Stając u stóp tego gigantycznego konstruktu podobnego do krzyża... - z kamienia, ze stali. z drewna…   Z żelbetonu poznaczonego brunatnymi plamami nuklearnej reakcji. Zmartwychwstania?   Być może samego Boga...   Słychać jeszcze echo. Pogłos pędzącego wiatru. Wtedy, co pędził w ogromnym huku totalnej anihilacji.   Tuż przede mną mur nieskończonego wzniosu. Rozpostarte ramiona (odnóża?) Rozwarte szeroko. Szeroko… - czegoś, co już dawno skonało, mimo że jest wieczne. mimo że żyje, pomimo ewidentnej śmierci.   Jakieś truchło. Zasuszone. W szacie pajęczej.   W powiewających płachtach. W czarnych od kurzu. Od pyłu. Od brudu zionących ciszą zatęchłych katakumb…   W przeciągu, w powiewie.   W półmroku…   Spogląda z wysoka wielookie oblicze. Czarne oczodoły w zdeformowanej czaszce.   I coś jeszcze.   Coś, co przeczy fizycznemu istnieniu.   Spod sufitu spada na mnie absolutna martwota, kiedy klęczę, kiedy leżę, kiedy pełzam jak wąż, jak dżdżownica, jak wielonoga skolopendra…   Co tu jest mną, a co kim innym? Albo czym?   Kto tu jest?   Mnoży się coraz więcej tej całej bezgranicznej iluzji, która we mnie. Która wszędzie…   Odchylam głowę do tyłu. Odchylam. Odchylam… … aż trzeszczą kręgi w szyi...   Wykrzywiając twarz w morderczym grymasie, w potęgującym się orgazmie trupiego rozkładu...   … moje oczy...   Te czarne otwory. Te czarne. Bezkreśnie czarne…   … jak noc lodowata…. jak noc…   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-06-07)      
    • Poet Ka
      doamnă albă

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @hollow man

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • hollow man
      doamnă albă

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Poet Ka  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        A szkoda.
    • violetta
      kapsułki

      Przez violetta · Opublikowano

      @.KOBIETA. przyjaciółka jak skarb :)
    • .KOBIETA.
      kapsułki

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @violetta   Wybaczam Tobie łaskawie!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       ale nie wiem jak długo wystarczy mi dla Ciebie cierpliwości!

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...