Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w serce jak strzałą godzisz znienacka
siejąc po ciele dreszczu emocje
i jakby szybciej świat się obraca
szaleńczo rytmem rozgania mroczne

bezgłosy kroków pomiędzy świty
wplata w czułości nocnych oddechów
dłoni błądzących iskrą poświaty
i ust powodzi w zastygłym śmiechu

wsród namiętności burze rozpętać
umiesz nagością milczenia gromu
kiedy zamieniasz uwięzi pęta
w najprostszą drogę do domu progów

nie ciebie szukać na skraju lasu
ni w zakamarkach próżni ulicznych
bo ty za sprawą łaskawych losów
czas przyoblekasz w sposób magiczny

Opublikowano

"szaleńczo rytmem rozgania mrocznie"
? - to po pierwsze, a po drugie nie lepiej by było "mroczne" a każdy by sobie dopowiedział...
"umiesz nogością milczenia gromu"
a - literówka, milczenie gromu - fajna antyteza, ale tutaj robi wrażenie przeładowania estetycznego... (przynajmniej jak na mnie)

no te banały w stylu serca, ciał, uśmiechów to przełknąłem bo to chyba częśc konceptu...
pozdrawiam Jimmy

Opublikowano

Jak ja lubię rymy :))))
Ale myślę że się nie pogniewasz jeśli troszkę pomarudzę?
Tylko technicznie: I.2 - 11 sylab, II.4 - 9, IV.2 - 11, a pozostałe po 10.
Ewentualnie troszkę przy średniówkach. Prawie wszędzie jest 5-5 ale czasami robi się 6-4 lub 4-6, a wtedy troszkę rytmika się gubi.
Ale wiersz mniodzio :))

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Widziałem szczęście w zaczarowanym ogrodzie Nie uwierzyłem w jego blaski, cienie, kolory Nim nie utonąłem duszą w lazurowej wodzie Pięknem światów dookolnych olśniony   Potęgą białych kwiatów nieskalanej harmonii Grały rytmy wieczności, melodie zaczarowane Pękały w naturalnej i kojącej melancholii Jak z snu twardego kamienie porozrywane   Białe obłoki płynęły w błękicie lekko i zwiewnie Natchnęły myśli jak śpiew nadziemskich aniołów Prowadząc w potok słów, które wylewnie Popłynęły duszą – cóż za obfity był to połów   Tunelami żył krążyła krew gorąca, koiła spokojem Skroń pulsowała – nie dusiły smutki, rozpacze Już nie zmagałem się z duszy bólem i znojem Zbudziła się radość. Co jeszcze zobaczę?
    • Bardzo ciepły i szczery wiersz, który ukazuje, że wieś to nie tylko ciężka praca, ale też miejsce, gdzie natura, spokój i codzienne życie tworzą wyjątkowy klimat, bo w prostocie drzemie najwięcej piękna...pozdrawiam i życzę miłego weekendu

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Mitylene dziękuję za miłą gościnę i słowo komentarza...miłego weekendu życzę

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @andrew dziękuję za miłą obecność i ten wymowny komentarz...miłego weekendu życzę @Witalisa Czasem najprostsze rozwiązania okazują się najlepsze.Miłego weekendu życzę @Benjamin Artur to prawda- o duchowe "wietrzenie" trzeba dbać tak samo jak o porządek wokół siebie. Miło mi, że zajrzałeś...miłego weekendu życzę   @Berenika97 Dziękuję Bereniko, za sympatyczną gościnę i trafny komentarz do wiersza, dokładnie jest tak jak napisałaś...miłego weekendu życzę
    • Ujmujący serce wiersz, niezwykle dojrzały o zmaganiu się z cierpieniem, samotnością i próbą odnalezienia sensu w świecie pełnym bólu...świetna poezja! Miłego weekendu życzę Bereniko*)
    • piękne przesłanie, które ukazuje, że prawdziwe piękno rodzi się z życzliwości i empatii, a nie z wyglądu...podoba mi się swobodny styl i ta lekkość pióra...pozdrawiam słonecznie*)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...