Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Poeci to szuje

samo dno
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

samo dno

samo dno

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

człowiek nie napisze wiersza
jest szczęśliwy
( ptaszki ćwierkają )

człowiek nie jest szczęśliwy
pisze dużo wierszy
( ptaszki przestają)

człowiek nie słyszy ptaszków
za dużo wypił
( ptaszki zdychają)

człowiek nie jest ptaszkiem
one myślą
( ptaszki się rozkładają )

Mr.Suicide

Mr.Suicide

Opublikowano
Opublikowano

myślisz, że bardzo przyziemne sprawy mogą sprawić, że człowiek będzie
naprawdę szczęśliwy ? po części się zgodzę. dobra, ale jeśli człowiek jest
szczęśliwy (przypuśćmy poeta) to przecież chce się tą radośćią podzielić
z innymi, w związku z tym opisuje to, co dobre w jego życiu. co to za różnica
czy jest szczęśliwy czy przybity. i tak i tak będzie pisał. nie podoba mi się
ten wierszoł.

serdecznie pozdrawiam.

Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

człowiek nie napisze wiersza
jest szczęśliwy

po co tutaj masz inny tryb? powinno być:

człowiek nie pisze wiersza
jest szczęśliwy

A wierszyk generalnie słabiutki, ale należy pochwalić przynajmniej, że zaczął się od jakiegoś konceptu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      wagon między stacjami

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Wiersz jest niezwykle zmysłowy, duszny i pełen świetnie zbudowanego napięcia. Opowiada o nagłym, pierwotnym pożądaniu, które wybucha w najbardziej prozaicznym i uregulowanym miejscu - w przestrzeni publicznej. Budujesz genialny kontrast między stłoczoną, obojętną przestrzenią pociągu (ludzie, którzy „pilnują swoich granic”), a brutalnym, bezwstydnym przełamaniem tej strefy komfortu. Kobieta z wiersza ignoruje konwenanse („klatka manier”). Przeobraża przedział w miejsce, gdzie zasady społeczne przestają istnieć.   Wykorzystujesz ruch pociągu do budowania rytmu wiersza i eskalacji napięcia. Maszyna i ludzkie ciało zlewają się w jedno, potęgując uczucie nieuchronności.   Bohaterowie stopniowo tracą swoje ludzkie, cywilizowane cechy na rzecz czystego instynktu, a pożądanie zostaje określone jako „coś starego jak krew”. To powrót do natury w samym środku cywilizacji. A inni pasażerowie tworzą tło, na którym ten akt bezwstydu wybrzmiewa najmocniej.   Czuć tu prawdziwy ogień i bunt przeciwko konwenansom. Fantastyczny!
    • Berenika97
      Gęstnienie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Bardzo dziękuję! Świetnie, że spojrzałaś z innej perspektywy. Dlatego to jest wiersz oniryczny, dzieje się w naszej podświadomości. I tak jak sen może mieć wiele znaczeń. Zwróciłaś uwagę na aspekt, który Cię zaniepokoił - dziękuję za to. :) Pozdrawiam serdecznie. 
    • Waldemar_Talar_Talar
      02.03.2026

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj - super - całość na tak  -                                                            Pzdr.
    • Berenika97
      Fizyka kłamstwa

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Lenore Grey   Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) 
    • andrew
      Nienasycony

      Przez andrew · Opublikowano

      @Myszolak Mieć swoje niebo... ... zniknęła piękna zorza  budzi zawsze zachwyt  spoglądam na swoje niebo   widzę jutro  wiele obiecuje  ... Pozdrawiam serdecznie  Miłego wieczoru  Ladny woersz, czytelnicy już senni

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...