Gdy przeszłaś obok.

[Mariusz Kos]

Wizja przemiany duszy w kamień
spojrzenie na umierające przestworza
Czy tak właśnie odchodzą sny
które miały tej nocy
pokazać przyszłość

Lecz nocą odchodzą w międzygwiezdność
ostatkiem sił naznaczone wersety uczuć
Czy je wypowiedziałem niechcący lekkim snem
że przestały ciążyć

Co znaczyć miało twoje niespojrzenie
jak wszechkosmiczny brak Boga
Otuliło mrozem moją duszę
absolutem stało się moich ran .

[Marcin Jagodziński]

ach, ach, jakież to natchnione. a jak się tak upuści trochę powietrza, to niewiele z tego zostaje jak dla mnie.

[Antoni Leszczyc]

Międzygwiezdność, niespojrzenie, wszechkosmiczny - ja wiem, że Leśmianowi to wychodziło, zę to u niego piękne było - ale tu sprawia to wrażenie co najmniej dziwne i trąci troszeczkę czynnikiem GR. Lepiej, moim zdaniem, wyglądałoby to w wierszu rymowanym - ale tu mogę się mylić.
Ogółem: średni ten wiersz. Ale pisz dalej, bo widać tu wrażliwość. A to jest cecha poetów.