Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

z listów do Anastazji /2/

Miłka Maj
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Miłka Maj

Miłka Maj

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

wierzysz w przyjaźń
od pierwszego wejrzenia? przejdę obok ciebie
jeszcze raz. sprzedamy
piasek na pustyni i jacka
na głos sąsiadom
bez limitu. na górze! chciałoby się żyć
najpełniej i najdłużej!*
jak dwuletni powstaniec. zawsze możemy
wypiąć gołą dupę i napisać

w zainteresowaniach: bywanie pasjami
na zakrętach


..............................

*tekst piosenki Epitafium dla W. Wysockiego - Jacek Kaczmarski

Ewa_K.

Ewa_K.

Opublikowano
Opublikowano

no fajnie, ale jakaś lekka kosmetyka by się przydała
po pierwsze nie rozumiem użycia w tym wierszu przerzutni
to jest za krótki tekst, aby odgrywała tu jakąś rolę

wierzysz w przyjaźń
od pierwszego wejrzenia? >> niestety, kojarzy mi się z innym stwierdzeniem i dlatego to kojarzy mi się równie pospolicie

przejdę obok ciebie
jeszcze raz. sprzedamy
piasek na pustyni i jacka
na głos sąsiadom
bez limitu. >>> ten szyk słów ..ech .. źle się czyta, szczególnie :
jacka na głos sąsiadom bez limitu ... to jakbyś Miłka od tyłu pisała :)

końcówka dobra, tylko znów przerzutnia przed i napisać
...
w zainteresowaniach
niepotrzebna ...

pozdrawiam

Miłka Maj

Miłka Maj

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Ewo, mała kosmetyka zawsze wskazana:)



wierzysz w przyjaźń
od pierwszego? przejdę obok ciebie
jeszcze raz. sprzedamy
piasek na pustyni i jacka
sąsiadom na głos -
bez limitu na górze! chciałoby się żyć
najpełniej i najdłużej!*
jak dwuletni powstaniec. zawsze możemy
wypiąć gołą dupę i napisać:

zainteresowania - bywanie pasjami
na zakrętach


..............................

*tekst piosenki Epitafium dla W. Wysockiego - Jacek Kaczmarski

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Leszczym
      Kłopot i to duży

      Przez Leszczym · Opublikowano

      @hollow man No ba, ogólnie jestem zwolennikiem 4 wierszy miesięcznie za średnią krajową, ale jakoś w real tego wprowadzić wciąż nie potrafię :)
    • Berenika97
      Nienasycenie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Moondog  Bardzo się cieszę. Dziękuję za tak miłe słowa. Filmu nie oglądałam, ale muzykę odsłuchałam.  Ciekawy utwór, zachęca do obejrzenia filmu. :) Bardzo dziękuję za podpowiedź. :) Pozdrawiam.  @violetta   Bardzo dziękuję!  Właśnie tak!  Pozdrawiam. :)  @Stary_Kredens Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. 
    • hollow man
      Kłopot i to duży

      Przez hollow man · Opublikowano

      @Leszczym Dużo tego ostatnio.  Ale tekst... Rozliczeniowy?  Requiem dla straconych złudzeń? W poniedziałek długopis powinien mieć wolne?
    • Myszolak
      gdy księżyc jest w kształcie serca

      Przez Myszolak · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Bardzo ładny wiersz. Odczytałam go jednak trochę pesymistycznie. Pomyślałam o tym, że gdy to coś zostanie nam odebrane, może się okazać, że już nie potrafimy bez tego żyć. Ten powrót do zwyczajności może być bardzo dotkliwy i bolesny. Ten brak już nie będzie ukryty, a podświetlony i domagający się wypełnienia.
    • Berenika97
      Przyjaciele

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Stawiają przed nim szkło. Ciężkie. Zimne. „Odżyjesz. Nie była dla ciebie.” Mówią po kolei, jakby przekazywali sobie dyżur. Wyliczają jej wady, żeby było mu lżej. Każde zdanie coś przestawia. Jak mebel w ciemnym pokoju - nagle nie wiadomo, gdzie stać. On kiwa głową. To łatwiejsze niż mówić. Przypomina sobie jej pieprzyk pod lewym okiem, to jak poprawiała włosy i wymawiała jego imię, gdy nikt nie słyszał. Ktoś klepie go po ramieniu. Za długo. Jakby chciał go już podnieść. „Chodź, idziemy w miasto.” To brzmi jak polecenie. Jakby siedzenie było błędem, a cierpienie trzeba było rozchodzić w butach. Nie chce iść. Chce zostać w miejscu, gdzie jeszcze wszystko się nie skończyło - gdzie czuje jej zapach. Boli go, jak szybko przestaje być historią o miłości a zaczyna być tylko opowieścią o błędzie.   Oni się śmieją. Mówią o świeżej krwi, drapieżniku, polowaniu, nowym życiu. On nie chce nowej miłości. Chce odzyskać chwilę, w której pozwolił, by nazwali jego stratę ulgą. Patrzy w telefon, sprawdza czy wciąż potrafi czekać. W końcu wstaje. Uściśnie im dłonie. Skłamie: „Teraz jest lepiej,” bo ktoś już zdążył uwierzyć za niego.    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...