Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

z adrenaliną na stres

Tomasz_Biela
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

/adrenalinodren/

coraz wyżej
aż do granic żalu

podmiot szlabanu ktorym może być
załóżmy
rowność zdławiona
między celnikiem
przypomina o oddaniu się
w ręce wyzysków wpadam
jak grawitacja w moje ciało

coraz niżej
na wspak do ukłonu
przemycam
wymiot dumy

zak stanisława

zak stanisława

Opublikowano
Opublikowano

pierdolić celników
przemycać ekstremum
*
na pewno adernalina wzrośnie, wystarczy sobie ulżyć, a spadniemy na cztery łapy?

szlabany horyzontów
gdzie przebrane za celników
siły grawitacji przypominają
o oddaniu się
w ręce przyziemnych
*
niezła metafora!
serdeczności Tomku!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Jonasz

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Bardzo interesujący jest przypis autora :)  Przeczytałam wiersz i Twój przypis - rzeczywiście niuans. :)))    Bardzo sugestywnie opisałeś nocną izolację. Bardzo podoba mi się ten  biblijny motyw Jonasza - tutaj brzuch wieloryba staje się metaforą współczesnego mieszkania, w którym radio i internet są jedynymi oknami na świat. Przejmujący jest ten obraz "białego szumu" jako drogi mlecznej dla duchów reklam. Wiersz o ucieczce, która nie ma mety, bo uciekamy przed czymś, czego nie umie nazwać on ani my.  Ale to już niuans. :) Świetna, gęsta atmosfera. Bardzo intrygujący tekst! 
    • Proszalny
      Trzydzieste trzecie niebo

      Przez Proszalny · Opublikowano

      Idealny dzień dobrze rozpocząć godzinę przed świtem. Najlepiej od miłości, od własnych imion, które stają się pierwszym krokiem w nieznane. Za oknem robi się niebiesko i czas zaczyna płynąć przy rozmowach o chmurnych rzekach, leniwie drążących koryto nieba. Upajam się zielenią herbaty i twoim towarzystwem, które jest drogą bez powrotu. Nie wracam do starych uczuć, do dawno przebrzmiałych zdarzeń. Na spacer wyruszamy uzbrojeni w przeciwsłoneczne okulary. Na szkle leniwe tarasy domów i czarne koty. W lesie wysokie skarpy pachną słońcem i z każdym krokiem sobie przypominamy, jak dobrze stąpać po miękkiej ziemi. Śnieg dzisiaj odchodzi w zapomnienie. Wystawiam sofę do ogrodu. Mówisz o lipcowej nocy – że szum strumieni, że niemilknące świerszcze – kradnę z kącików ust twoje uśmiechy. Nad nami unosi się spokój, spadają kwiaty starych jabłoni i tak jak śnieg odchodzi w zapomnienie, zapominamy. Godzinę po zmierzchu wracamy, szukając przyczyny szczęścia.    

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      Jonasz

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny Księga Jonasza jest jedną z krótszych i zabawniejszych.  Te uniki mają w sobie coś komicznego. Pomijam motyw ryby.
    • Poet Ka
      Moda na "wody"

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Proszalny no wysechł  @Proszalny litoral- ten pomysł podrzuciła @Berenika97
    • Proszalny
      Kronika rozkwitu cz.2

      Przez Proszalny · Opublikowano

      U Ciebie dzikość, a u mnie chłodne słońca. Zazdroszczę.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...