schody prowadzą w dół tak jak ostatnio...

[Szymon Gruda]

schody prowadzą w dół tak jak ostatnio
mur pokrywają napisy Poręcz zimna
dobrze słychać moje kroki na stopniach

tam jest ciemno Ale widzę Zatopione w murze
kości ludzkie zwierzęce i odciski roślin
zwinięte muszle Nie wiem kto je tam włożył

ponad mną żebra spięte kręgosłupem
związane ścięgnami i skórą Z betonu
od środka chropowate Ciemne Bez posmaku

płuca sapią rytmicznie W żyłach płynie woda
gaz elektryczność ludzie Serce ich pompuje
oczy szklane Nie widzą Wyglądam przez jedno

[Messalin_Nagietka]

"ponade mną" chyba
poza tym całkiem ludzkie

z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Oxyvia]

Byłoby lepiej: "nade mną".
Dziwny wiersz. To dobrze, bo nie taki jak większość. O czym to? Można go różnie rozumieć. Ja mam przed oczami jakąś gotycką budowlę, zamek, wieżę, po któej schodach płynie tłum zwiedzających do jakichś katakumb... Może to być też jaskinia, w której zachowały się skamieliny zwierząt i roślin. Jak by nie było, wiersz przywodzi na myśl "schodzenie" wszystkiego, co żyje, ku śmierci.
Ciekawie napisany.

[Luka]

Bardzo mi sie podoba.Sugerowalabym pominiecie "moje" i "na stopniach" w 3 wersie,poza tym wszystko jest jasne,spojne i na swoim miejscu.Bardzo podoba mi sie stawianie kropek za pomoca duzych liter w srodku wersu.
Zapamietam sobie szklane oczy ktore nie widza beze mnie..