Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

[płynę...]

Pan_Fei
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Pan_Fei

Pan_Fei

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano
nieskończenie*

płynę
w rzece
ona
we mnie

wietrznie

nim
w końcu będzie za późno
przerwij mnie boże
w połowie



_________________________

*niezobowiązująca propozycja tytułu
HAYQ

HAYQ

Opublikowano
Opublikowano

a mnie akurat ten przerwany "w połowie" nurt zatrzymał przy tym wierszu. Być może źle odczytuję, ale podoba mi się - surrealistycznie jakby trochę.
Pozdrawiam

M._Krzywak

M._Krzywak

Opublikowano
Opublikowano

Woda/powietrze - płynę (jak) wietrznie (wiecznie), przerwij mnie w połowie (skróć/zabij/wyrwij z nurtu).
Taki mi się wzór na wiersz ułożył, pewnie i tak zbyt zagmatwany, ale to nic - intuicyjnie wyczuwam myśl w treści, ale ciężko ubrać mi ją w słowa.
A ocena - tradycyjnie.
Pozdrawiam.

Pan_Fei

Pan_Fei

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Wiersz powstawał długo, i być może stąd ta "kondensacja" znaczeń.
Ostatnio zbyt rzadko piszę cokolwiek, żeby być obiektywnym w stosunku do swoich tekstów. Może po sesji będzie tego więcej, tj. będzie o czym dyskutować;)

Pozdrawiam

Fei
Pan_Fei

Pan_Fei

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Dzięki wielkie za odwiedziny i docenienie tego nurtu,
choć, przyznam szczerze, surrealizm, jeśli jest, to niezamierzony;)

pozdrawiam

Fei
Pan_Fei

Pan_Fei

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



zastanawiałem się, czy nie napisać tego "wietrznie" kursywą, ewentualnie od myślnika, żeby podkreślić dwuznaczność w wymowie, ale, jak zwykle, dotarłeś do sedna bez dodatkowych tropów;)
Dzięki za odwiedziny

Serdecznie

Grzegorz
Pan_Fei

Pan_Fei

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:)
ostatnio kiepsko u mnie z pisaniem, więc to musiało być przeznaczenie, że mnie tutaj, w trakcie tego okazjonalnego podrygu, znalazłaś;)
Obawiam się, że w kolejny piątek też nie dam rady się z Wami spotkać. Cóż... uczelnia nie zna litości:]

Pozdrawiam

Grzegorz

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      Linieje i Nil?

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Melu, i to jajo tiulem?
    • aniat.
      Niedopasowanie

      Przez aniat. · Opublikowano

      @Gosława Dziękuję. Dobrze, że to tylko przejściowy moment.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Myszolak Czasem trudno nadążyć, a czasami zatrzymuje Cię przeszłość, albo Twoja niepewność… Dziękuję za zainteresowanie. Pozdrawiam ciepło.
    • andrew
      Z deszczem…

      Przez andrew · Opublikowano

      @KOBIETA Z uśmiechem słońce się obudzi.   Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • finch
      łyżwy i sanki

      Przez finch · Opublikowano

      tylko popatrz ulepiłem ci bałwanka z marchewkowym nosem stoi na polu obok plecaka pełnego jacków i placków   kocham babcine śledziowe zupy świąteczne braci marx a charlie chaplin i ja jesteśmy z tej samej gliny takie z nas bratki   to nic że sporo udajemy mamy przecież łyżwy sanki gdzie twoje rękawiczki nie wiem owiniemy więc dłonie szalikiem a może spróbujemy żyć cieplej
    • ViennaP
      Pożegnania

      Przez ViennaP · Opublikowano

      Wszystko kiedyś się kończy. Odchodzimy, by... Jak noc po dniu i dzień po nocy. W nieskończoności czasu, przestrzeni i możliwości my, kreatorzy. Niedoskonali, a zarazem jakże doskonali bogowie własnych światów. Czy rozumiesz...? Kiedy przestaniesz się bać i otworzysz swoje szeroko zamknięte oczy, zrozumiesz. A wtedy uśmiechniesz się. Wolny. Czy może być coś piękniejszego, niż zrozumienie tego...? :) Uciekałam tak długo przed mrokiem, że zapomniałam kim jestem. Ale kiedy się zatrzymałam i uśmiechnęłam do niego, on uśmiechnął się do mnie. Dwie strony tego samego.  Wszystko kiedyś się kończy, a zarazem nic się nie kończy. Na chwilę zamknę oczy, by znów je otworzyć. A może wtedy zalśnisz w nich Ty? Kto wie...? :)    Wojowniczka   i zdjęła maskę  i odłożyła tarczę i odrzuciła miecz   po raz pierwszy taka bezbronna i tak bezgranicznie wolna   po ostatniej najważniejszej z walk samej z sobą   A.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...