chciałbym wierzyć tak jak mój syn

[Tali Maciej]

na stole biały obrus
dziś niedziela dzień święty

w radiu trzy czwarte
na rytmice pani powtrza że to walc wiedeński

mama kładzie talerze łyżki
słowa pachną rosołem

pobłogosław w imię ojca
i ducha do ucha szepta
dwa ziemniaki na krzyż
pietruszka plastry marchwi
mama się uśmiecha
choć nam się nie uśmiecha

kazanie było o rodzinie
nie daliśmy na tace

czasem pytam o tatę
mama mówi że to był wypadek
zabrali go niebiescy
nie byli aniołami
on zresztą też
w końcu dwa promile drogą nie chodzą

jeszcze trochę i go poznasz
powtarza

sama straciła nadzieję
wraz z włosami
chodzi z chustką
w przedszkolu nazywamy tę zabawę
ciuciu babka

w nocy po mamę
przyjechali biali
nie zabrali
nie było już kogo
biali nie byli aniołami
za to ksiądz mówił że mama jest wśród

poznałem tatę
nie poznałem siebie
milczałem
a pani zawsze powtarza że jestem gaduła




dziś niedziela dzień święty
nie jestem już święty
do spowiedzi po tylu latach poszedłem
chociaż nie wiem czy wierzę
za to mój syn bezgranicznie
w świętego mikołaja

chciałbym wierzyć w kazanie z dzieciństwa
chociaż boję się
mama nie dała wtedy na tacę

[Bartek Bartek]

Temat powiedziałbym...rozliczeniowy. Ciężko mi jednak uwierzyć w psycholgiczną wiarygodność pierwszej części tekstu (tej do odstępu). Wątpie aby myśli przedszkolaka mogły brzmieć w ten sposób (chyba, że "przdszkolak" pracuje w przedszkolu jako opiekun lecz treść wskazuje raczej na coś innego). Mówiąc inaczej wkładanie w mysli małego dziecka myśli osoby dorosłej nie wyszło na dobre tekstowi.
Żal mi tego faceta, który nie wie czy wierzy ale idzie do spowiedzi, cierpi na lęki z dzieciństwa bo "mama nie dała wtedy na tacę" i porównuje swoje wątpliwości z wiarą dziecka w św. Mikołaja. Żałosny typ.
Zgadzam się z Autorem, że tego typu neurotycznych postaw jest dużo wśród wspólczesnego pokolenia 30 - 40 - latków.

[zak stanisława]

dwa ziemniaki na krzyż
pietruszka plastry marchwi
mama się uśmiecha
choć nam się nie uśmiecha
*
i tu mi się przypomniało jak obok ziemniaków sałatka czegoś tam z cebulą
też nam nie do smiechu było.....
fajne momenty z aniołami i.. rację przyznaję Bartkowi.... w zupełności (o dziwo)
pozdrawiam Maćku /ES

[Tali Maciej]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

z tym dzieckiem i jego rozumowaniem nie jest tak do końca, wyłapanie trzy czwartych to umiejętność którą dzieci potrafią już w piątym roku życia (wiem sam bo uczyłem tańca i rytmiki w przedszkolu)
a dalej jest ukazana nieświadomość dziecka gdzie pada porówanie łysienia i choroby z zabawą przedszkolną

wszystkie wątki w których podawana jest treść miały być przedstawione w formie narracji , jedyny minus to brak oddzielenia podmiotu lirycznego i narratora, w tym wypadku to się zlewa
i tu przyznaję rację że może być z deczka naciągnięte

pozdrawiam i pewnie cosik jeszcze pozmieniam

pozdrawiam

[Bogdan Zdanowicz]

Nowa twarz? jak tak wspomnę rok wcześniej teksty o panienkach balangowych ;D
Tytul trochę za dlugi i pointujacy, "narrację" bym skrócił, choc tam prawie wszystki to "mięso codzienne", zawsze żal wycinać, ale -
Kursywa z "szepta" - tam powinno byc pochylone tylko to, co jest cytatem.
"tacĘ"
Zwrotka o tatuciu i niebieskich odwoluje się do skojarzeń podtekstowych - aluzji (nie chodzące piechota promile ;), dzieci raczej nie maja takiego dystansu do spraw.
"sama stracila nadzieje" - to powinno wynikac z tekstu, a nie być nazwane wprost
To spotkanie z ojcem - "nie poznalem siebie" - czy nie za dorosłe?
Może lepioej by było całą tę narrację przepuscic jako wspomnienie dorosłego?
Kawal dobrego materialu na mocny wiersz ;)
pzdr. b

[Tali Maciej]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

narazie mam za dużo treningów i czasu brak na remonty, ale myślę że jeszcze go pomęcze

ale musi to dojrzeć, zresztą ja również:-D

pozdrawiam