Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

i teraz te schody po których sie boisz wchodzić
bardziej niż jazdy na drewnianym wózku po lalkach
do ciebie przybliża się starość czasem tylko muśnie
lekko dotknie ty ledwo poczujesz już zakwitasz
na przekór bolącym korzonkom i innym dyrdymałom
z życia wziętym na przymus

tyle chwil wszystkie ulotne nigdy nie wracają
ty chociaż dopłyń do mnie i zostań jeszcze

Opublikowano

"ty chociaż dopłyń do mnie i zostań jeszcze"
Widziałaś może polski film "Łódka"?

Mam wrażenie, że ostatnio wszystkich bierze taka problematyka, no w każdym razie większość pisuje na zasadzie rachunku sumienia, a to oryginalnie no proszę. Mi się podoba, zwłaszcza dyrdymały na przymus, idą w plusy, oj idą... Ale jest też rzecz intrygująca - zakwitanie (ładnie, że wiersz ma takie światełko w tunelu)
pozdrawiam Jimmy

Opublikowano

Ewo, mnie się podoba. ale ten fragment:

(...) tylko muśnie
lekko dotknie ty ledwo poczujesz

jakby trzy razy o tym samym. nie wydaje Ci się?
z pozdrowionkiem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witam po przerwie, to u mnie kiepsko bo się znowu
porwalam z motyką tylko już nie wiem gdzie:))
Dzięki za zagląd i mocno
wszyscy pozdrawiają:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Też tak sobie pomyślała, bo widzę, że ludzie w pewnym
wieku zatracają podzielność uwagi i trzeba czasem
trzy razy...:)))) Pozdrawiam serdecznie:)))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Fajnie, że zaglądnąłeś do mnie:))).Pomyślę o tym co napisałeś;
może faktycznie trzeba coś poprzestawiać(?) Pozdrawiam serdecznie:))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiesz, niektórzy piszą bo życie ucieka, inni bo temat się kojarzy
i każdy inaczej to widzi:)) Miło mi, że się podoba - cieszę się bardzo.
Serdecznie pozdrawiam i dziękuję:))) EK
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


podoba mi się klimat wiersza
i dyrdymały z życia wziętę na przymus
a ten końcowy przyśpiew - taki do zadumania
:)))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Achilles_Rasti dobry wiersz... ale człowiek to jednak nie pająk... na szczęście ;)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Nie wiem jak to się stało, że umknął mi ten komentarz. Dopiero teraz go przeczytałem. Dzięki.   Pozdrawiam  
    • W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • Sieć...   na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...
    • @Łukasz Wiesław Jasiński Jestem zagorzałym przeciwnikiem aborcji i jestem z tego bardzo dumny!!!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...