Ja i On

[dorota komar]

Jak trudno pogodzić to wszystko, by zostac wiernym sobie.
Jak cieżko zapomnieć smutki, gdy rozciągane są od nowa.
Lecz wszystkie troski, dni koszmarne innymi dzisiaj zdaja się.
Nie wiem co się ze mną dzieje, czy to dobrze, czy to źle.
Spełniło sie marzenie moje, choć śmiało powiedzieć o tym się boje.
Pragnęłam zawsze tej rozmowy, choć różne mysli trafiały mi do głowy.
Między nami stoją góry wezbranych fal i każde z nas chciałoby, aby odpłynęły w dal.
Lecz trudno zdmuchnąć ten stworzony kurz, by nie zaprzepaścić tego co się stało już.
Między nami nic nie było prócz tych rozmów, śmiechu, łez w sumie nic, ale dla mnie to dużo jest.
Ogarnia mnie rozterki zamęt, by do końca zostać sobie wierną i oddaną.
Ja naprawde nic już nie wiem, pozostaję w cienia mgle,
A co będzie z nami tego powiedzieć dziś nie moge,
Tobie - jeszcze nie!

[Witold K.]

Doroto jakże dawno nie widziałem już Twojego wiersza!Cieszę się że znów coś zamieściłaś a wiersz ten mi się podoba(zresztą jak zwykle:).Tylko że ja bym jednak porozbijał wersy na standardową formę gdyż ta za bardzo kojarzy mi się z Lilianną Szymochnik a to nie jest w moim mniemaniu skojarzenie korzystne:)))))))))))))

[dorota komar]

czesc!!!! Zgadzam sie z toba co do formy.....ale moj nie jest tak zawily jak jej....no moze jego.Wiem....jestem zwolenniczka rymow i zwrotek, ale zamiescilam go bo odzwierciedla sens i uczucie w danej chwili.Dlatego teraz widze jasno i wyraznie, ze trudno zrozumiec wiersze innych, gdyz wiekszosci sie wydaja niezrozumiale...nie bylo mnie jakis czas bo jak zwykle mam remont w domu ...pozdrawiam