może po śmierci

[Katarzyna Bielińska]

stworzyłeś ją pocałunkiem
zbudziłeś do życia
myślała, że nie zazna już bólu
zapomni czym jest cierpienie

uciszyłeś gorycz i żal
dotykiem skruszyłeś złość
krzyk zamieniłeś w słodkie milczenie

więc biegnie do ciebie po miłość
wyciąga ręce ku tobie
modli się o garstkę pieszczoty
niewinnej jak ona

lecz ty jej nie słyszysz
nie pragniesz jej dłoni
z lekkim niepokojem serce zamykasz

nie wiesz co czynisz...
lecz może po śmierci...
w innym świecie...
lekkim uśmiechem ją powitasz...

[Joanna S]

Wiesz, droga Katarzyno, Twoja poezja jest naprawdę zaskakująca, bardzo dojrzała i niezwykle prawdziwa. Chyba każda z nas potrafi odnaleźć samą siebie w Twoim wierszu, znaleźć w nim pewną chwilę swojego życia. Mnie to poruszyło

[Wilkołak]

a ja sądzę, że nie tylko Kobiety mają podobne sytuacje w swoim życiu, chociaż wielu.... nie przyzna się do tego co czuje, zwłaszcza gdy stanowić ma to ujmę dla ich tak zwanej siły. Bez uczuć żyć sie nie da, wiec i mężczyzna czuć potrafi, ale skrywa to głęboko pod pancerzem, aby utrwalać przez wieku budowaną tradycje, aby mężczyzna był pomnikiem siły, pozbawionej leku, zdolnej przezwyciężyć każdy ból, pomnikiem tych, którym słabości są obce.... a moze to jest właśnie błędem......

piękny wiersz... podoba mi się.

Pozdrawiam Wilkołak

[Katarzyna Bielińska]

Dziękuję Joasiu za ciepłe słowa:) Cieszę się, że ktoś odnajduje w moich utworach coś dla siebie, identyfikuje się z nimi:)
Pozdrawiam ciepło.
Kasia.

[Katarzyna Bielińska]

Bardzo mądrze napisane Wilkołaku! Dla wielu mężczyzn przyznanie się do swych uczuć, uronienie łezki, wzruszenie, są oznaką słabości. Ja myślę, że właśnie w tym tkwi siła człowieka! W szczerości, umiejętności okazania swych emocji. Przecież mężczyzna też czuje, płacze, gdy jest mu źle, boi się, nie radzi sobie ze swoimi słabościami...Nie należy skrywać emocji, tylko otwarcie o nich mówić. Wtedy jest o wiele łatwiej radzić sobie z niepowodzeniami...
Pozdrawiam:) Kasia.

[Joanna S]

Masz rację drogi Wilkołaku, nie tylko kobiety w ten sposób czują i myślą. Ja patrzyłam na ten wiersz z mojego punktu widzenia, poruszył on we mnie emocje. Niemniej jednak to stworzenie pocałunkiem, modlitwa o garstkę pieszczoty naprawdę bardziej kojarzą mi się z kobietami i ch sposobem myślenia, z ich odczuciami. Co nie znaczy, że uważam, iż mężczyźni nie przeżywają (takich) emocji, odczuć (może po prostu za mało znam takich, którzy czują w ten sposób). Kasiu, gdy czytam Twoje wiersze, to mam warżenie, jakby były kierowane do mnie. Pozdrawiam