ocalenie...

[BlackSoul]

Ocaliłam się…od zmężnienia. Postawiłam kropkę zanim zdanie zaczęło się rozwijać i stawać przeciw mnie. Po latach w spodniach, luźnych koszulkach z krótkim rękawem, trampkach … zrozumiałam, kim jestem.
Plastikowe żołnierzyki stopiły się w płomieniach wspomnień. Pistolety na kulki wystrzeliły po raz ostatni – pudłując. Włosy odrosły, zakrywając szyje. Poobgryzane paznokcie, lśnią niczym pawie pióra fioletem, zielenią, czernią… Twarz oczyściłam z kurzu odkrywając nieznajome rysy, których nigdy nie widziałam. To śmieszne jak wiele można ukryć pod naturalnym, szarym pudrem. Jak bardzo można się zapomnieć.
Przez wiele lat byłam chłopcem, chociaż budową ciała przypominałam dziewczynkę. Mama mówiła do mnie, jak do chłopca, całowała jak chłopca, tuliła do snu, pozwalała się ubierać, bawić … Lalki na pułkach były przykrywką … Zamalowywałam im twarze, obcinałam włosy, rozbierałam, starałam się zrobić z nich podobne mi. Mimo zabiegów , z oczu biła kobiecość, o której istnieniu nie miałam bladego pojęcia.
W przedszkolu czułam się obco, byłam jak niedopasowana para jeansów. Nie umiałam się dogadać z rówieśniczkami. Tylko koledzy rozumieli, rzucając we mnie piaskiem.

Nigdy nie miałam przyjaciółki z którą mogłabym pogadać o chłopakach, która doradziłaby, poprawiła kołnierzyk, kant sukienki… Świat bez ingerencji kobiecej ręki, chociaż wkoło tyle kobiet.
Pamiętam jak koleżanka wzięła mnie za chłopca i pocałowała w usta na dowidzenia … Co mogłam pomyśleć? Może to, że jednak jestem chłopcem, skoro wszyscy mnie za niego biorą, skoro wszyscy chcą żebym nim była. Może urodziłam się w złym ciele, albo ciało urodziło się dla złego ducha…? Tyle pytań, a ja wciąż rozdarta między dwoma, bliskimi światami.
Pocałowała i co? Tak miało być, przeznaczenie nie informuje co się stanie, nie zostawi listu z punktami które trzeba spełnić. To nie sklep, w którym wybiera się miejsce spotkania tego jedynego, czas zajścia w ciąże, datę zgonu.
Tyle lat w samotności westchnień, wciąż nowe wyzwania bez prawa powodzenia, kolejne poronienia miłości …

Mam na nogach purpurowe szpilki, ciało topi się w aksamitnej lawendowej sukni, uszy dźwigają metalowe liście, oczy pod naciskiem, płaczą… Może lepiej być … chłopcem.

[Justyna_B.]

temat niecodzienny... styl bardzo ciekawy, czyta sie przyjemnie... wciąga.. brawo..

[BlackSoul]

Czemu usunęłaś swoją proze ... ?
Dziękuję za ocene :) Temat niecodzienny, bo czuje się niecodziennie.Prawie jak ta dziewczyna...nie wiem kim naprawdę jestem i do czego zostałam stworzona.

Pozdrawiam

[Anielica Śmierci]

Jakoś tak sie zimno zrobiło wokół. Znam dziewczynę, która chce usilnie być chłopcem. Podobno czasem po prostu nie można zaakceptować siebie.

[BlackSoul]

Podobno tak ...
Jest o tym dobra książka ... "Płeć mózgu". Kiedyś zaczęłam czytać i wiem, że to od mózgu zależy kim naprawdę jesteśmy :)

Pozdrawiam

[MARCEPAN 30]

Niby fajne. Niby ważne. Temat jak najbardziej poważny, ale pisałaś już lepsze teksty. Więc jak na Ciebie - troszkę słabiej. Wierzę, że to tylko chwilowy spadek formy i znów powrócisz do siebie. Stać Cię na więcej :)

[BlackSoul]

Też mam taką nadzieję ... święta i spory z nimi związane mi nie słurzą :)
Pozdrawiam i dziękuję, że masz nadzieje ;) :)

[Justyna_B.]

Ech... święta to chyba niczemu nie służą ostatnio. Zwłaszcza pisaniu. Ale święta, święta i po świętach. Czekam na więcej opowiadań. :)