Ząjąc i Bóg

[Mały Książę]

deszczu wody latem, niczym
wartki strumień pędza brzegiem
krawężnika, a przy nim dzieci
zauroczone żywiołem (puszczają patyki)

zając, w bezruchu nastawia uszu
jakby chciał zrozumieć
dlaczego nadjeżdżający pociąg
robi tak wiele hałasu

Maciukowa przymierza nową bluzkę
po czym zaraz odkłada ją do szafy
« Szkoda jej, taka nowa, i taka biała
lepiej jak zatrzymam ja na święta «

dookoła ziemi krąży stacja orbitalna
ziemia krąży dookoła słońca
sąsiadka nie może już dlużej znieść
biegania syna dookoła trzepaka

w tapczanie Lobody jest melina
w pokoju stoi kredens, krzesła
stół, a na nim dwie talie kart i szklanki
w bezruchu « polej, twoja kolej »

pod nieuważnym okiem Boga
cel podróży wymyka się nieustannie
aż do kolejnego spotkania
kiedy widzialne staje się niewidzialne

tak, nie pomyliłeś się
widzialne staje się niewidzialne

[kryshia666]

bardzo życiowy ten wiersz.
i taki prawdziwy.

choć przyczępię się do końcówki tego wiersza.
nie podoba mi się to powtórzenie.



na plus, króliczka :)

[Mały Książę]

koncowka zostanie przemyslana na nowo:)

dziekuje
MK

[Tomasz Obłuda]

tylko końcówka mi się podoba.

[Messalin_Nagietka]

no i mamy przypowieść
tylko, że zając ma słuchy
z ukłonikiem i pozdrówką MN

[Piotr_Płoszaj]

Na pierwszy rzut oka wiersz ten wydaje się być taki normalny, codzienny - chyba dlatego, że zawarte są w nim obrazy z życia. Jednak gdy porzucałem okiem kilka razy jakieś "coś" kazało mi rzucić nim jeszcze raz. Czuję się jakbym grał w reality show.
Dzięki za to "coś"...