Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wyłowiłaś mnie
Wtopionego w senne marzenia
O byciu
Swoim prywatnym bogiem

Zastąpiłaś
Wyrzeźbioną w pragnieniach
Doskonale fałszywą
Ideę ukochanej

Patrzę
Rozmazanym wzruszeniem
Sercem
Jak karmisz uśmiechem
Niedotulone dzieci

Czuję się
Pierwszy raz człowiekiem
Człowieka potrzebującym
Wychodzę naprzeciw nieśmiało
Jak poziomka
Z zaciekawieniem wyglądająca
Zza wielkiego liścia
dystansu

Nie mam nic...
Do stracenia
Nie potrzebuje...
Nikomu nic udowodnić

Bo wreszcie pokazałaś mi
Co znaczy być żywym
***
Impresja Fast Car - Tracy Chapman
[sub]Tekst był edytowany przez Coolt dnia 22-03-2004 15:39.[/sub]

Opublikowano

tacy na pozór jesteśmy bogaci w swą mądrość
a czyjaś dłoń potrafi dać nam nad wyraz więcej niż mamy
ciepło i tak jakoś ... ludzko w twym wierszu

nigdy prawie nie wtrącam się do wersyfikacji
ale ... mam sugestię
czy nie można wyrazu ...sercem.../10 wers/ uczynić samodzielnym wersem

pozdrawiam
seweryna
Opublikowano

Seweryno: można :) ale jak to teraz sobie przeczytałem, to nie czuję większej różnicy. Ty ją widzisz?

I polecam Ci ściągnąć sobie piosenkę, z której ten wiersz powstał... też b.ludzka :)
Pozdrawiam gorąco i dziękuje za komentarz
Coolt

Opublikowano

przeniesienie wyrazu do oddzielnego wersu
dookreśla obraz, wzbogaca go
w tej wersji, traci nieco melodyczność
i jest taką efemerydą epitetową

ale jako rzekłam, to ja tak czuję
i nie muszę absolutnie mieć racji
może ktoś się do tego ustosunkuje
jeszcze poczekajmy, jeszcze się nie spieszmy...

pozdrawiam
seweryna
Opublikowano

piękny...
normalnie mnie rozkleiłeś tym tekstem Coolcie,
jest... tzn ma coś w sobie, jejku kobieta dla której pisany, musi być niesamowicie szczęśliwa :)
wszystko mi się tu podobie ( może tylko napisałabym udawadniać)
szczerze mogę powiedzieć, że jestem nim zachwycona, czule porusza pewne miejsca duszy :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

Opublikowano

Natalio: posyłam Ci wiosennego buziaka :)
Jesteś zawsze mile widzianym komentatorem moich tekstów, na pewno jednym z ulubionych ;)

A jak chciałaś poprawić tamten fragment, bo nie do końca zrozumiałem?
Na:
Nie mam nic...
Do stracenia
Nie potrzebuje...
Nic udowadniać

Może... ale wtedy gubi się to nikomu, które jest ważne ;)
Cieszę się,że Ci się podobało, że do Ciebie przemówiło
Pozdrawiam gorąco
Coolt

Opublikowano

naprawdę ładny (pewnie dlatego że osobisty, ale być może to tylko taka stylizacja...) ale ta "poziomka" mi wszystko psuje- niszczy klimat jaki stworzył wiersz, a w dodatku samo porównanie strasznie infantylne...
ale mimo wszystko duże brava za wiersz

Opublikowano

Nie wierzę :P
Klaudiuszowi się coś mojego podobało ;)
Normalnie zapiszę w pamiętniku ten dzień... chwila, ja nie mam pamiętnika ;)
No to kupię i założę ;)

A co do poziomki, szkoda,że Ci się nie podobała, miała być sympatyczna ;) Wiesz, ja mam działkę na której rosną truskawki,poziomki i zawsze się skubane chowają za liśćmi :P
Pozdrawiam wiosennie
Coolt
[sub]Tekst był edytowany przez Coolt dnia 20-03-2004 20:15.[/sub]

Opublikowano

A kto tam na prozę zagląda? ;)
Zmieniłem zdanie na Twój temat Klaudiuszu... rzeczywiście krytykujesz autora tektów a nie mnie jako osobę... wcześniej nie byłem o tym przekonany.
Tak więc chce Cię oficjalnie przeprosić za wszelkie obrazy,docinki, i złośliwości, które świadomie bądź nie pisałem pod Twoim adresem :)
Pozdrawiam
Coolt

Opublikowano

Mnie zachwycił, a co do wcześniejszych komentarzy to wydaje mi się, iż słowo przewodnik nie kojarzy się tylko z mężczyzną, według mnie przewodnikiem morze być także kobieta, - kobieta przewodnik- nie widzę tu niejasności, a zwrot -niedotulone dzieci- poruszający. Pozdrawiam Ewa M.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ej,ej, ej, bo się wzruszę tymi przeprosinami ;)) a poza tym nie radziłbym sięza bardzo rozpędzać... mam dziwne przeczucie, że jeszcze pojeżdżę po Twoich wierszach (a tym samym Ty po mnie :) ) więc z grzecznościami jeszcze się wstrzymajmy :)...
powodzenia życzę
Opublikowano

Natalio: a czym się różni udowodnić od udowadniać? ;) że drugie jest czynnością ciągłą, a pierwsze niekoniecznie? :P
Jeśli tylko to, myślę,że pierwotny zapis lepiej oddaje moje myśli, ale dziękuje za pomoc i wnikliwą obserwację :)

Ewo:pomyślę nad tytułem, ale uważam,że wcale nie jest zły.
Jak druga szacowna Ewa raczyła zauważyć, przewodnikiem może być równie dobrze kobieta, a ja z kolei nie widzę w tym nic nielirycznego ;)

może istotnie warto to serce przerzucić do następnego wersu, chociaż to dosyć wrażliwy organ na wstrząsy ;)

niedotulone to taki delikatny neologizm, myślę,że każdy wie o co chodzi :)

a końcówka, od: Nie mam nic... to peunta wiersza i polecałbym nie odczytywać jej skrajnie dosłownie, a także posłuchać sobie Fast Car by Tracy Chapman... wtedy powinno się wyjaśnić dlaczego końcówka jest prozą ;)
A wierszami Tadka czy Joasi to ja się mogę zachwycać... na pewno nie zamierzam kopiować ich stylu ;)
W wierszu: Za przewodnikiem, główny nacisk był położy na coś innego niż budowanie ciepluchnego klimatu i apoteoze kobiety :)

Klaudiuszu: to była taka cisza przed burzą ;)

Pozdrawiam wszystkich gorąco i dziękuje za komentarze... skusi się ktoś jeszcze może? ;)
Coolt

Opublikowano

Ewo: ja się nie umiem obrażać :)

A jeśli chcesz wiedzieć, to powiem Ci w sekrecie,że nie tylko jest ważne KTO wyławia, ale Z CZEGO,nie tylko KTO zastępuje, ale i CO
i jak to się dzieje,że peel się zmienia tak drastycznie, co on takiego zrozumiał :)

Myślę,że jak się w tym tekście pobuszuje, to przewodnik doprowadzi do ciekawych wniosków... stąd też tytuł taki a nie inny :P
Pozdrawiam gorąco
Coolt

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Jechałem powoli, niespiesznie. Jednostajnym stępem. Nie widziałem powodu do pośpiechu ani jakiejś gwałtownej,  nieskoordynowanej reakcji na telegram, który dostarczono mi przed dwoma dniami. Jego krótka acz treściwa nota głosiła. Ojczym umiera, zjaw się najprędzej  jak to możliwe w dworku. Podpisano, moja biedna matka.     Nie, nie była biedna ani kochana. Tym bardziej opiekuńcza czy troskliwa. Była zimna i obojętna. Jak wszyscy,  którzy nadal pozostawali lokatorami, naszej rodzinnej posiadłości. A mój ojczym. Po prostu był. Żył i to jedyne co mogłem o nim powiedzieć.     Na szczęście i jego czas dobiegał końca. Ja miałem go pod dostatkiem. Dlatego nie śpieszyłem się ani trochę. Czyżby chciał się pojednać na łożu śmierci? Było już na to za późno. Wiele lat za późno. Zresztą jeśli czegoś mnie w życiu nauczył, to tego by nie okazywać słabości, litości  ani nie zważać na sumienie i ból. Nie spodziewał się chyba,  że uczeń przerośnie mistrza. Ja nie błagał bym go o przyjazd. Szybciej spodziewałbym się  papieża przy łóżku  niż kogokolwiek z mojej rodziny. Splunąłem za siebie na myśl o tej zbieraninie. Obym tylko nie zdążył na czas.     Moja gniada klacz pokonała  jeden z ostatnich zakrętów  na drodze do dworku. Kamienistym poboczem  szła w jego stronę postać, ubrana od stóp do głów w czerń a na jej głowie spoczywał elegancki kapelusz o szerokim zadartym rondzie.     Był to pastor, którego dobrze znałem  i pamiętałem jeszcze z młodzieńczych lat. Z pewnością szedł do dworu, by rozgrzeszyć i namaścić umierającego. Dziwne bo nie przypominam sobie by ojciec uznawał jakieś inne sakramenty  niż chlanie taniej whisky  i uleganie przemocy wobec bliskich.     Dokąd to ścieżki Pana prowadzą pastorze? Czyżby do  przeklętej posiadłości Lindemannów? Toż to droga dla rogatych diabłów o umorusanych w smole racicach  a nie świątobliwych stóp mężów  kalwińskiego kościoła. Zrównałem się z nim  i wtedy poznał z kim ma przyjemność.     Paniczu! I wy tutaj!?  Więc nie wezwano mnie na próżno, skoro matka Wasza sięga i po takie środki  jak powrót syna. Więc naprawdę umiera. I może nie powinienem tego mówić ale boża ręka sprawiedliwości  sięga zawsze daleko, może nie rychło lecz zawsze skutecznie. Już dawno powinno się to stać. Niektórzy zajmują nam i Bogu  zbyt wiele dni i czasu. Lecz widać chce  pojednania z Wami i Bogiem, skorośmy się spotkali na tej drodze. Nie widziałem Was przeszło dwadzieścia lat, byłeś pacholęciem a teraz widać  wielkim, miejskim panem. Zaglądacie tam choć czasem  do domu bożego?     Gdyby pastorze zamienić rolę kościołów  na domy publiczne i hazardowe mordownię, to by mnie wyniesiono  nie na kardynała występku a ogarnięty grzechem najcięższym, tron papieski  a miasto obwołano by stolicą nie apostolską  a nową biblijną Sodomą. Nie ma tam miejsca na świętość, chyba że świętość zemsty.     Bluźnisz Paniczu zupełnie jak ojczym. A byłeś małym, pięknym aniołkiem  i nadzieją na odrodzenie rodu. A zostałem aniołem brudu, żądzy i śmierci. Zgodnie z klątwą rodziny. Czasem łatwo zbadać wyroki boskie. Bywaj Pastorze, widzimy się we dworze.     Uderzyłem klacz ostrogą  i poszła ochoczo galopem  ku widniejącej bryle domu na horyzoncie. Konia wstrzymałem jednak  kilkaset metrów dalej. Nie miałem powodu do pośpiechu. A może już jest po wszystkim. Moim marzeniem było widzieć go jako trupa, niż jako dogorywające szczątki człowieka, którym nigdy nie potrafił być. Postrzelono go. Dano mu szansę na przeżycie. A powinni zastrzelić go jak psa. Wyegzekwować wyrok. Mogą dać mi rewolwer do ręki  nad jego łożem śmierci  a ja skrócę jego męki. Dokończę to co zepsuł ktoś inny. Ogarnęła mnie radość rozpierająca  całe wnętrze i duszę. Śmiałem się pod nosem, tak szczerze jak jeszcze nigdy w życiu.   Gdy tylko zjawiłem się  opodal zrujnowanego ganku. Drzwi frontowe rozwarły się  i ujrzałem postać ubranej w żałobę matki. Nie płakała, nie radowała się. Nie zbliżyła się do mnie ani nie odpowiedziała na krótkie przywitanie. Była jakby w szoku  i z nieukrywaną złością rzuciła. Spóźniłeś się. Umarł ledwie przed godziną. Chciałam dać mu szansę  by mógł Cię zobaczyć i może przebaczył byś mu w godzinie odejścia. A więc piekło go wreszcie pochłonęło. Nie wiem matko,  czy to nie wyście strzelali do niego, myślę że tak było. I chwała Ci za to matko, bo tyranię obala się zawsze krwią i siłą. Niech będzie przeklęty na wieki. Jak jego syn. Bywaj matko. Obróciłem klacz na zadzie  i wróciłem skąd przyszedłem.   Na drodze znów minąłem pastora. Szedł niestrudzenie, pogrążony w myślach. Zobaczył mnie z daleka. A więc Paniczu, trudzę się na darmo. Zmarł zanim dotarliśmy. Diabły odebrały jego spowiedź pastorze i zawlekły go do najniższego kręgu. Chciałem by podczepili mi  do konia jego ciało,  troczyłbym je po duktach  aż odeszłoby od kości  a potem zerwałbym je gdzieś w lesie  ku uciesze wilków i niedźwiedzi. Lepsze to niż pogrzeb. Po co skalać czystą ziemię kimś takim. Nie zasłużył na spokój grobu. Bywaj Pastorze! Pastor obejrzał się za jeźdzcem. Zsunął kapelusz na piersi  i powoli wykonał znak krzyża. Chroniąc swą duszę przed takimi demonami.        
    • @bazyl_prost zimna woda urody doda:) pijesz wodę ze strumienia?:)
    • @Proszalny Piękny utwór o wolności absolutnej :)    Horyzont znika. Słońce rozmywa swój kształt. Jesteś u siebie.   Pozdrawiam    
    • Twoje milczenie jak obojętność z której winniśmy się spowiadać a więc działajmy głośmy piękno z sercem gdy przyjdzie nam pomagać   buntować się jest rzeczą ludzką wciąż nowych sensów prawdy szukać kamień powraca do korzeni gdy się upewnisz - spokój ducha :))
    • @Proszalny   Śnij dalej. To najłagodniejszy sposób pamiętania.   Pozdrawiam
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...