porozmawiajmy, Pani Vogler

[kashmire]

Elizabet, twoje milczenie
spływa po mnie falami, próbuję utrzymać się
na powierzchni, choć czasem ciężko umknąć
twoim półuśmieszkom, przymrużonym oczom
lubisz
rozbierać mnie powoli i dokładnie,
a kiedy z zachodu na wschód staję przed tobą
coraz bardziej JA, a może TY, ze słowem
zastygłym pomiędzy naszymi ciałami,
mój gest jest tylko marną kopią twojej
ciszy.

zimne są twoje szorstkie dłonie, gdy błądzą
w moich sennych włosach

a może to ja błądzę w tobie, może to moje
chłodne oczy patrzą teraz na mnie przez tę szybę,
która przecież jest, a wydaje się nie być
powiedz, wypowiedz moje imię, kochana,
przecież
obie głęboko tkwimy w tym absurdzie,
a jednak nie jestem tobą, Elizabet


kocham twoje nagie usta nocą