Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dużo trudniej jest śpiewać zaoraną ziemię
która syci się potem Przemienia wodę w soki
tak do krwi podobne Skruszałe skały
dorodne wyradzają ziarno Trudniej jest
śpiewać światło Promień jego ogromny
odmierza studni głębię i grubość słojów drzew

Wabią ruchome świata widnokręgi
Z pochodnią rozumu brniemy w noc i w błąd

Nasze niebo wsparte na kolumnach z chleba
zwieńczonych przez artystę
poznać sławić jego dzieło
zapragnąć takiej sztuki i trwać wbrew jak on

Na rzemieniach powietrza pod słońce dźwigać
ląd zburzonych miast - pomników świętokradczych
złudzeń to zaledwie materia Sinych dymów splot
Kość wyrzeźbić i kazać jej po łąkach biegać
to głód wyobraźni Póki nie da mleka
będzie jątrzyć Jest martwa póki nie da wełny

Zanurzyć ostrze pługa w wypaloną trawę
jest trudniej niż ją palić by zaczernić tło
idącego od wschodu świetlistego misterium
w którym spełnia się co dzień akt Ofiarowania

Opublikowano

superaste, tylko za dużo tych połamanych wersów,
takie zbyt częste używanie sposobu, np:

....................................Skruszałe skały
dorodne wyradzają ziarno
...................

daje odmienny efekt, powiem wprost, albo maluje się obraz
albo sunie po krawędziach - mimo wszystko, treść zawarta
w onym kunszcie zda się czasem zapominać o powyższym
wytknięciu

z ukłonikiem i pozdróką MN

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tytuł wiele podpowiada...pojęcie "artysty" rozszerzam spirytualnie i -owszem, teologicznie;
zatem wszystko po trochu, traktując każde "dzieło" jako osobistą modlitwę twórcy (Stworzyciela?); :) J.S

dzie wuszka.;
miło , że konsekwentnie podtrzymujesz swoje zdanie z Warsztatu; tak - hymn możliwości kreacyjnych tkwiących w materii tego świata, ale i odpowiedzialności za "dzieło"; coś z filozofii Ockhama o eliminacji bytów zbędnych, z tym że on eliminował byty funkcjonujące w teologii (anioły, diabły, niebo, piekło, Bóg) a ja byty funkcjonujące w sztuce jako pseudo-byty, miraże jałowej wyobraźni; byłby to więc hymn deontologów; :) J.S

Witku (Messo).;
świadomie stosuję przerzutnie, aby tym potoczyściej wiązać wers z wersem, obraz z obrazem, aby utrzymać tempo i ciągłość w czytaniu - od myśli do myśli; :) J.S
Opublikowano

piekny, i może podświadomie zaintonowałam- kiedy ranne... może wywołał jakieś skojarzenia, ma jakieś ukryte znaczenie, otworzył serce na patrzenie w głąb skały, w głąb cierni, w głąb jałowego jestectwa.....
cobym nie mówiła wrył się w serce...
słoneczmnie /ES

Opublikowano

zak stanisława.; to się nazywa "granie na intuicji"...widać mamy podobną wrażliwość; :) J.S

kalina kowalska.; wiem :), komu to "ok." zawdzięczam...dziękuję! :) J.S

M. Krzywak wyrazicielem woli ogółu!...? trybun?! i to spiskowe "One"...?! rewolucjonista? w każdym bądź razie buntownik między "onymi"... :) J.S

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • (...) Raz nagonił czarci chłopek ducha winne dziewczę, Te cichutkiem tuliło swą uszytą warkotkę, Wyszarpał ją zaborem z jej leciutkich dłoni, Wysiłek jej na nic skryć złup za kapotkę.   A dziewoja drobnica, tycia nad rówieśnych, Jakby od wymiona matki dziś ją odessano , Słabiutka chudzina, od garna się wzdryga, Strawę w chlew oddaje, za rękę złapano.   Lękliwa jak łania - strachała się pospolitej bzykajki, Bo raz ugięła kolana jak pod ciągiem ciążnika, Zachwiała się w zagrozie na przewrót plecami, I roiły ludne na to, że winą równia błędnika.   Indziej - włochaty pajęczak niewielki, śladny, Okami ledwo glądany na ścianie, Opuścił się na przędzy w pół drogi nad progiem, Salwowała na galop, trzy dni polowanie.   A szelma żwawy do postępku, zagarniał się i zmyślał, Przyczajki nie uznawał, niezdygany stąpnął, Wyłonił się zza winkla, pognał na ofiarę, Żywiec w pełnej krasie, w dryg piorunnie pomknął.   Oniemiała, porażona jak za gromu błyskawą, Wytrzeszcz łupił oczka, potwornie zszokowana, Samotna po znienackiej rozłące z pałubą, A morduchna szelmy z obłędem zaśmiana.   Ten zaś jął zdobycz silnym pochwytem, Rozdarł dratewkę spojenia włókniny, Puścił grzbietny przyszew, z karku spadła główka, Z szyi kukiełeczki próchnęły trociny.   Rozpruł barbarzyna jej ciemienne nici, A czynił w żywiole i napływie zamroku, Puściło szycie, na klepę zwał wióra, Wyzionęłą ducha za upustem krwotoku.   Ręką swą wypchajce był jak topór i szafot, A on sam jak kapturnik w rozjarnej szacie, I znów był jej głownią na straceń placyku, A w rozrachu danił jeno gorzki żal po stracie.   I mgnęło po łupie, cyk, krótka chwila, Gdy grabieżca dopieroć zwieńczył swe pojmanie, Pojąć niewiniątko w porę los zdołało, I nad mur freblówki rozniosło szlochanie.   Łezki lała nieszczęsna jak obłok ulewny, I ślinę toczyła, zaciągała noskiem, Pełne wiadro szlochu, tyleż by nałkała, Bez kojnej tulajki żywot jej zaszedł mrokiem.   W sercu widok zbójni napinał drgę cięciwy, Odnóża miękły jak podparte puchem, Roztrząsł się dzban uczuć, niemocą ujmował, U kresu pękł w mak, opar ulazł zaduchem.   Zagnębią ją kłujące oddychna rozpaczy, Utknie w samotni, choć za oknem tłumnica, Nie wynuci kołysany pod zaciszną nocą, Ziąb udusi tlik żarnika - proch, kości, zimnica.   (...)   CDN.
    • @Czarek Płatak dzięki:)
    • Niechybnie pięćdziesiątka. Wszystkiego najlepszego :-)
    • kiedy mówisz Ojcze nasz przylatuje gołąbek chleba naszego powszedniego wypatruje   na przystanku kiedyś ludzie czekający i niepewni dalszych losów i powrotu   odmawiali gołąb ja dał    
    • @KOBIETA   Dopraw mnie sobą! Smacznie mnie zjedz! W świetlistą obecność, znikających świec.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...