Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

brakuje mi w tym życiu smaku
więc czemu nie pieprzyć
kanapki o pogodzie
poczuć
ranek i ostrze języka

jedna sprawa
o koloryt bardziej z życiem
na przykład czerwony

z pietruszką na desce

Opublikowano

patyczku, widzę duże zamiany od warsztatu, oj dawno...i podoba się
"brakuje mi w tym związku smaku
więc czemu nie pieprzyć
kanapki pogody i ranek
poczuć na ostrzu języka

a pietruszka taka zielona na tej desce:):):)
oj gdyby nie ta dziura w desce.....
pietruszka się zaczerwieniła na samą myśl....
Ago, tez tak mi się pieprzy, wszystko bez te wiosnę za wczesną.....
pozdrawiam słonecznie ES

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


urozmaicona nuda to już nie nuda.tak, masz rację pisanie to też mój sposób na nią.ale chodziło bardziej o słowo rutyna;)
albo sobie palec pokroić;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


czemu bez?
kiedy jem je codziennie.
doszłam do perfekcji w robieniu ich;)

Hehe to tak jak ja.
A co do kanapek to tak by mi się poprostu lepiej czytało.
Ale co tam można też pieprzyć kanapki (jak ktoś lubi ostro)
a nie tylko o pogodzie :)
Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


czemu bez?
kiedy jem je codziennie.
doszłam do perfekcji w robieniu ich;)

Hehe to tak jak ja.
A co do kanapek to tak by mi się poprostu lepiej czytało.
Ale co tam można też pieprzyć kanapki (jak ktoś lubi ostro)
a nie tylko o pogodzie :)
Pozdrawiam
nie wiedziałam, że te kanapki wzbudzą tyle emocji;)
ale jak to się zwie głodnemu chleb na myśli hihi
Opublikowano

wyrzuciłabym "tym" z 1 wersu
i przeszkadza mi dwa razy użyte słowo "życie"
więc pomyślałabym nad zmianą 7 wersu----> ale to takie moje widzimisię

lubię w wierszu języki
więc mnie kupiłaś
język to baaaardzo fajna część ciała:)
i co ciekawe kubki smakowe rozmieszczone są tak że ostrze języka jest słodkie :)

gorzki
kwaśny kwaśny
słony słony
słodki


(są jeszcze gdzieś receptory piątego smaku umami)

podoba misie
kolor, smak i popieprzone kanapki

pozdr

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzieki za fachową informację;)
rzeczywiście z tym życiem w 7 można pomyśleć.na razie nie mam pomysłu ale uwaga jak najbardziej zasadna;)
ten umami jest podono wszędzie indziej.dowiedziałam się o nim z pół roku temu i byłam zdziwiona, że moja szkolna wiedza leży już w grobie;>
pozdr:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Waldemar_Talar_Talar Całkowicie się zgadzam, ale teraz ludzie jakby mniej odporni i niejednemu w / po jednej złej chwili wali się świat. Pozdrawiam
    • @Waldemar_Talar_Talar Nasze życie jest wszystkim, co mamy, a nie jest tylko nasze. Nikt z nas nie zdoła się go dokładnie nauczyć - skoro żyjemy pierwszy raz. Wszystko co nas w nim spotyka jest "przyprawą istnienia", darem - tak cierpienie, jak szczęście. Cieszmy się, że zostaliśmy zaproszeni na tę ucztę... przez Kogoś. Pozdrawiam Serdecznie :-)
    • Molo było niewielkie. Pełne gnilnych glonów,  rozprutych desek  i wymytych przez fale kłód, mających utrzymywać konstrukcję w całości. Czuć było pod gołą stopą  każdą zmianę natężenia wody, każdy silniejszy podmuch wiatru, każdy ruch piasku na dnie. Było mi tu swojsko. Niestabilnie i wrogo. Nawet balustrada była cała we rdzy. Siedziała na niej grupka rybitw. Rozmawiały w ptasim języku, przekrzykując się nawzajem, niczym emerytki osiadłe przez cały dzień na parkowej ławce. Gdy tylko się zbliżyłem ucichły, obrzucając mnie nienawistnym spojrzeniem. Zerwały się do lotu skrzecząc dziko. Rozpostarły swe skrzydła  nad samym lustrem tafli. Dopiero w połowie toni, wzbiły się w nisko osadzone chmury. Zniknęły mi z oczu. Moim żywiołem nie jest woda ani powietrze. Jest nim ogień rozpalający pokłady nieskończonej samotności i odseparowania. Jest nim ziemia. Doskonale zimna i wilgotna. Pokryta mchem, koniczyną i robactwem. Mam nadzieję, że kiedyś mnie przyjmie. Moje zastygłe w śmierci ciało  i bladą, sosnową trumnę. Żaby wesoło rechotały  w przybrzeżnych szuwarach. Czasami ryba wzburzyła wodę, łaknąc w swe skrzela,  dawki ożywczego tlenu. To znów liść zniesiony tu  przez północne podmuchy  osunął się z gracją na falę. Był suchy i martwy a jednak mimo wszystko drwił sobie z tego. Nie zamierzał tonąć. Przeciwnie. Tańczył w tę i z powrotem, próbując się przystosować  do energii i klimatu nowego miejsca. Ważki obsiadły wodne pałki i lilie. Drzemały w cieple sierpniowego upału. Nawet drapieżnikom należał się wolny dzień. Urlop od instynktu zabójcy. Rodzina kaczek podpłynęła bezgłośnie. Zadzierały łepki ku mnie, czekając na porcję suchego chleba. Dla nich to trucizna. A ja nie jestem mordercą. Wyobraziłem sobie siebie w wodzie, patrzącego na Ciebie jak te kaczki. Prosiłbym o koło ratunkowe. Ale dla mnie ratunek to trucizna. Nie potrafię pływać w tej mętnej zupie, którą nazywa się życiem. Utonąłbym na Twoich oczach. Z korzyścią dla obojga. Na plaży opodal zebrał się już mały tłum. Byłaś tam i Ty. Leżałaś na niebieskim kocu, ubrana w piękny dwuczęściowy, biały kostium. Uwielbiasz lato, wodę i słońce. Kochasz życie. Opalanie swych doskonałych krągłości. Błogość zatrzymania chwili relaksu. Kochasz być dopieszczona naturą. Całowana promykami. Muskana letnią bryzą. A mnie dzień boli, nęka, zabija. Wygania mnie w cień, noc  w niespokojny, koszmarny sen. Słońce mnie rani.  Oślepia. Wiatr przynosi podszepty o rychłym końcu. Jak można nie lubić lata? Jak widać. Trupy wolą mgły listopadowe. Przenikliwe, wilgotne zimno. Zamiecie, zawieje i dobrotliwe,  szczere łzy deszczu. Dłonie i stopy kostnieją wtedy na dobre a serce zamiera w piersi. Obiecałem Ci  wieczorny spacer po promenadzie. Kolację, lody i kwiaty. Dla Ciebie te najpiękniejsze. Dla mnie te złe. Są moją obsesją i inspiracją. Piękno które gnije na moich oczach. Wszystko wokół wspaniale gnije, bo życie jest jedynie  skuteczną do bólu trucizną.  
    • Zabrali Ci parasol chociaż pada deszcz potykasz się o krople  które są jak kamienie.    Nie masz siły iść dalej wszystko jest przeciwko  nawet niebo nie pomaga.   Na prawo i lewo rozrzucasz myśli wszędzie ich pełno zaznaczasz nimi swój teren.   Nie będą Cię widzieć i nie usłyszą krzyczysz głośno Twój głos  znika gdzieś w zaroślach.   Tam gdzie kwitną kwiaty podsycasz rośliny swoimi łzami  jesteś jak lód który topnieje.   Czas zatacza koło idziesz razem z nim dlaczego tak daleko i dlaczego nie wracasz.   Krople rosy zamienione w deszcz ogromne jak głazy i twarde jak lód kiedyś stopnieją Ty razem z nimi.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...