Strach
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 343
@Berenika97 Dzięki raz jeszcze. Pozdrawiam serdecznie!
1
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 47 odpowiedzi
- 1 674 wyświetleń
-
- 45 odpowiedzi
- 913 wyświetleń
-
- 41 odpowiedzi
- 903 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 570 wyświetleń
-
- 26 odpowiedzi
- 688 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Tomasz.O · Opublikowano
jeśli nie wrócisz gdy nie ma szans byś był wśród Nas nadzieja żadna jedynie wiara zostaje w sercu dlaczego tak a nie inaczej rozegrał los spotkanie Nasze i choć beztroskie jest życie często na końcu spotkam się i ja ze śmiercią i wtedy może odpowiesz mi a Tobie ja może zrozumiem gdzie był błąd i pomimo to to co zostało w moim życiu bez Ciebie miało sens -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@MIROSŁAW C. Świetny wiersz - gęsty znaczeniowo. Podoba mi się sposób, w jaki banalna scena (kawiarenka, harmonijka) zostaje stopniowo przesunięta w stronę egzystencjalnego niepokoju. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@andrew Ta puenta jest smutna - bo to nie jest wiersz o miłości, tylko o strachu przed jej utratą, zanim jeszcze się zaczęła. Bardzo intrygujące słowa - bo to również może być nie tyle o braku odwagi do kochania, ile o bliznach po wcześniejszych zawodach. Zastanawiający! -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Alicja_Wysocka Piękne - bije z wiersza ogromne ciepło i prawdziwa bliskość. Poranna kawa po takiej lekturze od razu smakuje lepiej! Najbardziej ujęło mnie to balansowanie między "przesytem" a "tęsknotą" - jak realizm w związku. Cudny obraz codzienności - mieszkanie w fotelu brzmi jak idealny plan na życie! Żałuję dziś trochę, że nie słodzę kawy, że mieszam w niej pustkę i piję ją czarną. Bo patrzę na Was i cicho zazdroszczę, że moja słodycz gdzieś przepadła marnie. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Łukasz Jurczyk Zauroczyła mnie ta część - niezwykle subtelna. Nie tu wojny - jest za to intymne spotkanie dwojga ludzi z zupełnie innych światów. Jest tu też moment delikatności - żołnierz armii najeźdźców „patrzył […] jakby czekał, czy pozwolę”. Do tej pory zdobywca brał to, co chciał - tutaj jest milczące, obopólne przyzwolenie. Najbardziej oryginalne jest to, że żołnierz wręcza kobiecie kawałek sznura z katapulty, a dla niej jest to relikwia - dowód, że noc się wydarzyła. Ten jeden przedmiot doskonale oddaje przepaść kulturową i emocjonalną między postaciami. Machina, która służy do niszczenia miast, tutaj staje się źródłem romantycznej pamiątki. „Jeden księżyc. Jedna noc. Dwa języki.” - połączył ich czas i przestrzeń, ale bariera komunikacyjna i kulturowa pozostała nieprzekraczalna. Na końcu Dahijka formułuje puentę- „Nie biegnij za wiatrem. Czasem wiatr , staje obok.” Ona wie, że ten żołnierz, ta armia i to uczucie są właśnie jak wiatr - nie do zatrzymania. Nie ma tu rozpaczy z powodu porzucenia, jest raczej mądra akceptacja faktu, że pewnych rzeczy nie da się zatrzymać, można jedynie docenić, że przez chwilę były blisko. Przepiękny fragment! Śliczny, romantyczny wiersz. :)))
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się