Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

gruzowisko wspomnień
usypane naszymi rękami
gdzie ciężko wnoszone kamienie
układamy wytrwale stosami
wysypisko wspomnień
zaszło mgłą zapomnienia
jedyne co pozostaje
to studnie wyschniętych
łez naszych -kamienie...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Pardon, ale to jest strasznie kiczowate, tzn. oparte na "kalkach", czyli wielokrotnie uzywanych motywach, które wskutek tego zostały strywializowane, jak łabądki, gruchające gołabki czy różyczki - znaki miłości ;)
Jest też sporo wierszy z motywem "kamienia" (wystarczy sięgnąc np. do Herberta) - od tego się nie ucieknie. Pisząc musimy pamiętać, co już napisano.
W tym wierszu wszystko zostało łopatologicznie wyrzucone na wierzch - nie maq tajemnicy, niedopowiedzenia, przedstawiona myśl jest banalna do bólu (sami jesteśmy sobie winni, że wszystko kamienieje i w końcu może my też). Sformulowania są nieporadne (usypane czy wnoszone, bo jedno sugeruje dół, a drugie - górę; "łez naszych" zbyteczna inwersja - patos i tak wnoszą już "łzy"). Niby wiersz regularny, a jednak w 2 części połamany porządek wersów rymujących się, zresztą rymy też niedobre (gramatyczny: rękami - stosami).
Czemu tak dużo piszę o tak krótkim tekście? Bo jest tak zły? Tak, jest tak zły.
Ale jest w nim błysk pomysłu - zachęcam autora do pracy. Jeśli skorzysta z moich uwag, będzie mi miło.
b

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witaj  - lubię takie wiersze - czyta się je z przyjemnością -                                                                                                         Pzdr.                                                     
    • Witaj - ci co piszą wiersze mają serca które rozumieją co to jest poezja - udany wiersz -                                                                                                                                                       Pzdr.
    • Witaj - tylko pochwalić mi wypada -                                                                     Pzdr.
    • Ta rzeka szumi już tysiąc lat Nad jej brzegiem Spotykają się wszyscy wędrowcy. Wszyscy żyją jej życiem, Śledzą jej toń. Ona wciąż prze naprzód niewzruszona prośbami. Nikt nie wie skąd się wzięła, czy jest wieczna. Czekają aż przeminie. Codziennie palą ogniska grzeją przemarznięte ręce. Codziennie spoglądają na drugi brzeg na którym jest ciągle lato. Tak czekają już tysiąc lat. Mogiły tych co nie dożyli porastają trawą. Wielu próbowało odejść, ale wrócili wszyscy. Kto raz ją ujrzał nie potrafi zapomnieć. Czasami gdy z przeciwnego brzegu powieje wiatr, przyniesie woń ambry, słoneczną poświatę. Kiedy czarowne dźwięki rozbudzą ciszę podnoszą się zarośnięte twarze. W obłąkanych oczach pojawia się uśmiech. Ci co zapomnieli znów pamiętają po co tu przyszli. Co wieczór niebo osnuwa się dymem ciszę zakłóca pieśń ,skarga. Jak wilk do księżyca żali się człowiek. Nad ranem snują się po brzegu. Kopią mogiły tym co odeszli nocą. Spoglądają na tych co właśnie nadchodzą aby przekroczyć rzekę. Nie odradzają ,nie mogą. Nie chcą zostać tu sami. Próbowali zbudować most. Czekaja na pomoc z tamtego brzegu, Czekają na śmierć.  
    • Witaj - Jeśli miłość ma ostatnie słowo – pozwól, Boże, utkać z niej nowe jutro. - piękna prośba - wiersz też na tak -                                                                                                            Pzdr.słonecznie. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...