Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

droga tu krzyżem wycięta z padołu,
gdzie niegdyś woda, do dziś brzegiem stoi,
nie mieli ludzie większego wyboru,
chcąc scalić w jedno dwa kierunki, bo i
w lewo czy prawo czy do przodu, nijak,
wszędzie się w błoto szmat zamysłów wbijał,

stąd najpierw żwirem, potem kamieniami
ubito, skryto pod hałdami piachu
niezłe bagienko, mówiąc między nami
miało być pięknie, lecz takoż ze strachu
w lewo czy prawo czy do przodu, nijak,
wszędzie się z krzyża szlak w szlag powyginał,

raz w raz od wieków gięło się to owo,
woda właziła i leżała w chmurach,
kto tędy jeździł, wiedział, że na słowo,
póki nie ścisnął mróz i w ślizg nie ulał
w lewo czy prawo czy do przodu, nijak,
z pomocą boga, diabła albo kija,

wszystko się miało zakończyć szczęśliwie,
gdy na wierzch asfalt wylano a chłopy
zakłady bili, ile na tej niwie
wytrzyma owo by z popytu popić,
w lewo czy prawo czy do przodu, nijak,
dziura na dziurze, o jezu maryja!

stąd bab ofiara z rąk splotu w gontynę,
by święta mogła na krzyż dróg spoglądać,
lecz na poboczu miast figurki klinem
gro skrzyżowania lgło do ala - ronda,
i w lewo, prawo czy do przodu, nijak,
kiedyż trakt z modły w siebie się zawijał,

a nuż ci z bajdy morał, na krzyżówkach
pierwszeństwo ten ma - kto był pierwszy, chociaż
z prawa wynika co innego, już tam
je egzekwować po szulmierskich krociach,
gdy w lewo, prawo czy do przodu nijak
prócz wody wszystko, by przejść, się nagina.

---------------------------------------------------------
od autora: wszystkie postaci występujące w bajdzie są przypadkowe i proszę ich nie utożsamiać z mieszkańcami wsi Szulmierz. Jedna woda prawdziwa i krzyżówki.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



niedawno zacząłem pisać:

gdzie las tam bajda, nużby w jedno dzieło
wejść i tak siedzieć nad otwartą księgą
jak w pewne drzewo co się z szumu zgięło
ni w pień i potrzask czy jaką obelgą
też mi to
takie byleco, też mi to


chyba będęm zmuszonym dokończyć
dzięki Kalino
z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

dobra bajda a ja dodam:

Leciwa baba, potknąwszy się idąc,
Pogubiła jajka, co miała w koszu.
Chcąc zebrać, schyla się, a młodzian widząc
Tył, wykorzystał i na babę skoczył.
I w lewo, prawo czy do przodu nijak,
Oj, baba wzdycha – „do takiego kija”.

pozdrawiam Jacek

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



niedawno zacząłem pisać:

gdzie las tam bajda, nużby w jedno dzieło
wejść i tak siedzieć nad otwartą księgą
jak w pewne drzewo co się z szumu zgięło
ni w pień i potrzask czy jaką obelgą
też mi to
takie byleco, też mi to


chyba będęm zmuszonym dokończyć
dzięki Kalino
z ukłonikiem i pozdrówką MN

dokończ dokończ, bo fajnie zacząłeś
:)
pzdr
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



niedawno zacząłem pisać:

gdzie las tam bajda, nużby w jedno dzieło
wejść i tak siedzieć nad otwartą księgą
jak w pewne drzewo co się z szumu zgięło
ni w pień i potrzask czy jaką obelgą
też mi to
takie byleco, też mi to


chyba będęm zmuszonym dokończyć
dzięki Kalino
z ukłonikiem i pozdrówką MN

dokończ dokończ, bo fajnie zacząłeś
:)
pzdr
już skończyłem
z ukłonikiem i pozdrówką MN
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jajć, cześć Michał
acz i baby micha
do całusów skora
zacz, by pocałować
jakiego potwora

z ukłonikiem i pozdrówką MN
ps. a w Szulmierzu już jedno popiersie stoi - Stefka Żeromskiego

To przez Józefa Odworąża ;)
Ale i drugie by się zmieściło, a jak nie będą chcieli,to będą potem żałowac. Właśnie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Myśli i słowa  Nienazwane    W plątaninie czasu  Gubią się    I już nie wracają  Do wymyślonych snów   Chcesz to usłyszeć znów? 
    • Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi wiosennej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Siedzisz na plaży, troskliwie pogodna; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, pozornie ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma, a później powracać najwierniej.   Na moim ramieniu jarzysz się Ty - surowy, miłosny ex libris.
    • @Pisarzowiczka  Zostaję z refleksją: jak bardzo czasem potrzebujemy wyjść z siebie, żeby naprawdę do siebie wrócić :)
    • @Werka1987Jakie nicnierobienie? Zmywanie podłogi, gotowanie, mycie garów, pranie.  A przy zasypianiu - czego jeszcze nie zrobiłam :)
    • @Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.   Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...