Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Jam jeden spośród nas
Ten z młodych duchem mas
Pragnący życie przeżyć raz
Pięknie. Nieważne, z jakich ras

I słońce palące na niebie
I księżyc pełny w lecie
I dziecka rzewny płacz
Mały pająk chytry tkacz

I matki słodkiej tulenie
W Miłości wiernej leżenie
I dobre i złe rzeczy, co znasz
Wszystko, co rozdałeś a masz

Sztorm morza i jego ziąb
Milion twych Myśli z głąb
Duszy rzewnie wylanej
Łez kropli nagle polanej

Ogrom grani i zieleni las
Koni gonitwa, gdy ich popas
Jaskiń czar i figurowy kras
Nasz życia pierwiastek i głaz

Ma swe miejsce, ma i czas
Nadejdzie i ubogaci i nas
Jak dobrego chleba kwas
A radością zjednoczy was

Choć nie stanie się na raz
To stanie się na swój czas
Dla tej chwili odmierzony
I będzie Miłością darzony

Bo wszystko ma ów czas
I objawienie Boga dla mas
Fakt ten dla każdego z nas
I przyjęcie przez Cię, ma czas

Lecz po cóż czekać sto lat
Daj siebie, bo słów czeka brat
Siej i zbieraj sumień kwiat
Piękniejszy będzie ten świat

Opublikowano

Zaznaczam tylko dwa fragmenty (choć ten "potwór" jest kopalnią przykładów "jak nie należy pisać")

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


- rym tak niewyszukany, że aż boli (ten sam rdzeń!) i mam tu mam nagłe skojarzenie z polewaniem księżycówki ;)

akcent pada na "o", a takie przesunięcie (jak tutaj) jest typowe dla niedoropracownaych tekstów polskich piosenek

Nic więcej nie napiszę - szkoda mi słów.
b
Opublikowano

Coś strasznego.
Co Ty autorze czytasz i skąd taki sposób układania wierszy ci do głowy przychodzi.
Może zrezygnuj z rymów i opisz swoimi słowami to co chcesz przekazać.
Jeśli chcesz pisać z rymami zacznij od fraszki, krótkiego wierszyka, miniaturki. Dobierz staranniej rymy i temat.

Ps.
Nawiasem mówiąc wypisywanie pod cudzymi tekstami złośliwych komentarzy, też za dobrze nie świadczy o osobie, która tak czyni.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @EsKalisia podoba się! Pokazujesz ciekawą stronę... siebie, jak już wspomniał przedmówca

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      dobra liryka
    • „Wisło – Matko Polskości”   Wczoraj, w zadumie nad twoim brzegiem siedziałem, patrzyłem, jak z nurtem niesiesz srebrzyste wody, i dzieje twego istnienia w milczeniu rozważałem, widząc płynące, pełne liści, gałązki i kłody.   Jeszcze wczoraj, wśród lasów, pośród górskich skał, w szalejącej burzy srogiej, gdzie ulewa i gromy, dziś już płyniesz wśród ludzi, dokąd twój szlak cię wiódł, i spokojnie rozpościerasz się nad krajem znajomym.   Cicha jesteś w płynięciu, pełna dumy i harmonii, gdy słońce złoci fale twojej wieczornej wody. Lecz pod pozorem łagodności, pod zwierciadłem toni, skrywasz nieokiełznane wiry i kaprysy pogody.   Z mgieł Babiej Góry wzniosłej, z urwisk skalnych świtu, wyruszasz szmerem potoków i pieśnią kaskady, z rosy leśnych polan, ze źródlanego wykwitu, ze stromych zboczy, gdzie dojść nie da się rady.   Ileż istnień zabrałaś w swym nurcie głębokim, przez wieki byłaś świadkiem ludzkiego przemijania, ile wspomnień ukryłaś pod zwierciadłem szerokim: radości i zwycięstw, bólu oraz pożegnania.   Pamiętasz dawnych królów i polskości zaranie. Nad twymi wodami patrioci pieśniami śnią, gdy rodziło się państwo i narodowe trwanie, a ich słowa do dzisiaj w twoim szumie wciąż brzmią.   Bielą się twoje plaże w letnim słońca złocie, malują ciebie artyści na płótnach i kartach, poeci odnajdują uśmiech w twej różnorodności splocie, choć w twoich głębinach nie ma miejsca na żarty.   Wisło, rzeko pamięci, potężna i szeroka, rzeko ścieżek miłości i spacerów we dwoje, jak historia narodu — nieopisywalnie głęboka, swą dostojnością zdobisz naszych dziejów obyczaje.   Od źródeł aż po Bałtyk przez polską ziemię płyniesz, łączysz miasta i wsie, pokolenia w jedności, z każdym kilometrem majestatu przyczyniasz do opowieści splecionej z pamięci i polskości.   Płyń więc, Wisło, przez wieki, niezmienna w swoim biegu, niosąc świadectwo dziejów zapisanych w narodzie. Bo dopóki twe fale szumią na polskim brzegu, dopóty żyć będzie Polska — w pamięci, sercu i zgodzie.   Leszek Piotr Laskowski
    • @Charismafilos Może w tym wypadku prawd jest wiele, żadna zupełna? Albo prawda jest rezultatem różnych wektorów? A może złożeniem perspektyw z każdego punktu kuli?  - Synku, jak zbudowana jest ludzka osobowość? - To musisz sobie Tato wyobrazić kulę, której środek jest wszędzie, a obwód - nigdzie. Z innej strony są teorie, które mówią, że jedynym istotnym rozróżnieniem na poziomie osobowości jest aktywacja/brak aktywacji.    
    • Bardzo dobry wiersz z jakże głębokim przesłaniem, możliwym do interpretowania na wielu płaszczyznach (nie tylko jeśli chodzi o poezję, ale kto wie czy także nie o medycynę...). Kto wie... Może ktoś dojrzy te wszystkie przesłania, bo warto. Naprawdę gratuluję pomysłu i weny twórczej. Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • I mało, bo ta z A. baba za tobołami.   I mas PZ - baba z psami.   A tu Aza: baba z auta.      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...