wszystko

[paper_doll]

na początku w tle słychać dźwięki
za ścianą ciche szlochanie i dłonie na szybie
to nie ja
zaparowane okulary, mgła z dzikiej wiśni
w herbacie fusy wróżą szczęście
za rogiem
przy drodze

i niech cisza namaluje spełnienie
pod kloszem blokowisk, tynku w łazience
chlorowanej wody
zapachu pieczeni
zjełczałego masła
gdy życie ucieka przez palce
to nie ja żałuję (roznosząc zwątpienie)
jak chorobę sierocą trzymam w garści ulice
w łóżku zapominam o rodzinnych stronach

pełen jestem!
choć tam
to nie ja
znikam powoli

[Oxyvia]

Piękne. Bardzo mi się podoba. W moim odbiorze peel usiłuje być twardy i nie dopuścić do siebie poczucia samotności i niespełnienia, bezsensownego przemijania życia. Każdy się przed tym broni jak może. W skrajnych przypadkach można dostać rozdwojenia jaźni. A wiersz naporawdę piękny, głęboko mnie poruszył.

[Bogdan Zdanowicz]

hehe - nowy image? co ludzi tak na lirykę nachodzi na przedwiośniu? brak witaminy D czy coś podobnego? ;)
Najgorzej jest w środku wiersza - uprzedzam, bo z założenia teraz mam etap chwalący ;) - gdzie "klosz blokowisk" zapowiada fajne metafory, a jest wyliczanka (w pierwszej, równolegle jakby też, ale ciekawiej). Więc tak: herbatę i fusy koniecznie wywal, bo sama wiesz, że nawet dr O. napisał ze 100 wierszy na tym motywie. Uciekanie życia przez palce - to taki zakalec, słodki, ale niezjadliwy. Może oprzeć 1 zwr. na rozwijaniu skojarzeń wokół dźwiękowych? a drugą pociągnąć od tego klosza, który może być też przykrywką (np. patelni). Nie wiem - jakoś po wierzchu ten wierszyk (namaluj spelnienie? serio? ;)
No ale pora na chwalenie: pointa super! ;)
b

[paper_doll]

och bz :)
czemu nowy img? :)

[Bogdan Zdanowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no, mówię tylko o SPOSOBIE pisania ;D