„z leżenia na łące”

[Madlen ka]

chmury unoszą się jak piersi szybujące nad ustami wiatru
palce utkane we wspomnienia jak trawy kołyszące się w zieloność
melodia ze smutkiem w oczach w roli przewodniej
cmentarz oblany w policzki łez
stoją żegnając się
przybliżając
stopy
wychodziły
dni przybrudzone górskim podmuchem
brwi ściemniały jak droga na szlak wiodący na linie papilarne mnie i ciebie

kałuże odbijały srogie rysy naburmuszonych od słów
komórki tężały
serce też
teraz błoto przechodziło w jednostajną bryłę

chciałabym receptorami zanurzyć się w ciebie jak słońce w
przepełnione modlitwami niebo

[Madlen ka]

specjalnie tak rozdzielilam wyrazy na wersy,by tworzyły wieloznaczna calosc :) mozna skakac wersami by skumac wiersz na rozne sposoby:)nice czytania zycze

[Jego Alter Ego]

Madlen ko
nie trzeba tak ciachać wersów by zrobić fajne przerzutnie
uwierz w inteligencję czytelnika i zadbaj o jego komfort:) bo ja to aż kląć zaczęłam w tym chaosie. spróbuj,zobaczysz że warto dbać o "porządek" w wierszu

poza tym wiersz mi się nie podoba,ale to tylko dlatego że za dużo ozdobników,niepotrzebnych zapychaczy. wyrzuć troche słów a powstanie przynajmniej przeciętny wiersz o łące i miłości i smutku i o czym tam jeszcze chcesz,a tak to jest jeden wielki mess

do sprzątania,powodzenia,pozdrawiam

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

słusznie, te receptory,linie papilarne, kto się na łące pełnej kwiecia i miłości bawi w takie tam...
pozdr ES