Pogromca potęgi Tureckiej

[Lilianna Szymochnik]

Nikt się nie zrówna Polskiej światu,to jeździe
co z Sobieskim Turka ścinała w dalekim stepie
skrzydłom konie z kopi ciężkie z miecza w gromy
husarii zbrojnej straszył dźwięk uszom w te hałasy
Turek z arkanem z łukiem umykał zającem w obłędnie,
choć miał siły,co wszak,jak i lasu drzew stały,to tysiące.

Jan Marysieńce słał buziaki w listy miłosne piękne pisał
jak ją kocha a jakże tęskni,ale w polu sercu iskrą i gorzał
rąbał wściekle kłosy leciały z pogan,co głów karku,to naścinał
wrzało wnętrzu myśli goniła śmigła,jak siano,tak jak cepem młócił
Turek pogubił swój z krzywiony z księżycem rogalowy ów!..puginał
Husseina-baszy obóz zdobył kapiącym,od złota w cuda oku zostawił.

Cała ówczesna siłą Europa nadziwić się,nie mogła naszego wodza
że ów dokonał takiej wiktorii sławiąc,po wieki znakomitego,to Polaka
Hussein-basza umykał chorągwie w znaki wszelkie bezpowrotnie utracił,
Chocimskim zwycięstwo,ale ta,pod Wiedniem potęgę Turcji ziemi z zmiotła,
tak Jan-III-Sobieski w królewskiej sławie siłę militarną w pył pogan wielką rozbił,
co w jasyr pędziła w niewolę porywała młodzież polską,tym koszą i innym krają mąciła.