Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Świat od środka

Aleksandra Mak
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Aleksandra Mak

Aleksandra Mak

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Fala nicości ogarnia postać kobiecą,
która skupiona na sobie
ćwiczy odbijanie obcych duchów...

te jak balony muskają ją ledwie i płyną nie odwracając się
już nigdy.

Dziki śmiech miota się w niej
gdy sygnały świata stają się niebezpiecznie ciepłe
nie dają się sfałszować zbyt łatwo...

one w swojej rzeczywistości są bezwzględne
dla napotkanych istnień.

Gekon

Gekon

Opublikowano
Opublikowano

wiersz gra nutą tajemnicy dlaytego też w żadnym wypadku nie pasuje tu słowko balony poszukałambym jakiegoś synonimu bardziej trafnego
wiersz ma potencjał
maluje ładnie obrazami
aż prosi aby się rozwinął
pozdrawiam

Czaplina

Czaplina

Opublikowano
Opublikowano

Czegoś mi tu brakuje.
Po przeczytaniu pozostał niedosyt,

poza tym wielokropki przeszkadzają,

Może, gdyby to trochę dopracować...
Sama nie wiem, coś w tym jest, aczkolwiek nie do końca mi się podoba.

powodzenia życzę i pozdrawiam.
Kamila (;

Stanisław Kamykowski

Stanisław Kamykowski

Opublikowano
Opublikowano

alterka napisała ci bardzo życzliwą poradę i skorzystaj z niej, ale i tak jestem miło zaskoczony (zakładając, że jesteś początkująca), ponieważ nie ma przegadania,
rymowania na siłę i powtarzania. a pisząc skup się na czymś konkretnym, bo ogólności-jak sama nazwa wskazuje-są ogólne i właściwie nie znaczą nic
pozdrawiam

Julia Valentine

Julia Valentine

Opublikowano
Opublikowano

całkowicie zgadzam się z Alter - wiersz słaby - zużyte słownictwo, ogólniki, et cetera; poza tym przyczepię się jeszcze do wersyfikacji - wydaje się ona nieprzemyślana i przypadkowa;
trudno z tego wiersza wyłuskać jakąkolwiek treść; czytelnik może się wprawdzie czegoś tam domyślać, ale z całą pewnością nie tego, co Ty - Autorko chciałaś mu przekazać (a zakładam, że coś przekazać chciałaś); zawsze pisząc wiersz, warto zastanowić się czy jest on czytelny i przejrzysty i przekazuje to, co trzeba i to, co się chce, aby przekazywał;
do tego mam wrażenie, że jesteś niekonsekwentna, jeśli idzie o interpunkcję - albo trzeba ja stosować wszędzie, albo nigdzie;
całość, moim zdaniem, nie najlepsza;

pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Ciężar

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • wiedźma
      Marketing

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • wiedźma
      akt o poranku

      Przez wiedźma · Opublikowano

      @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Piotr Samborski
      Ciężar

      Przez Piotr Samborski · Opublikowano

      Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
    • obywatel
      Obelisk

      Przez obywatel · Opublikowano

      w ostatnim zdaniu brakuje a miedzy tym, a tym (obietnicą?),  osobiście zrezygnowałbym ze zwrotu w pożyciu i z początku w całym zadaniu. Czyżby młode lata filmowego "Och Karol" ?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...