Podlaskie dróżki (nocą)

[I.K.]

Gdy mrok we władanie obejmuje wszystko
pysznią się w łubiankach dorodne truskawki.
Umęczeni ludzie siadają na ławki
przy dróżce znów płonie wesołe ognisko.

Mimo ciężkiej pracy słychać śpiew, rozmowy,
skwierczą na patykach kiełbaski rumiane.
Ktoś szuka swej porcji niedopilnowanej,
to piesek skorzystał z szansy wyjątkowej.

Gonią go po łące dzieci roześmiane
co rusz w mroku nocy padając na trawę.
Aż dziw, że wystarcza im sił na zabawę
gdy niebo już dawno gwiazdami usiane.

Dogasło ognisko, pies się zwinął w kłębek
w poświacie księżyca tajemnicze cienie
przemykają dróżką budząc serca drżenie.
Pohukuje puchacz siedzący na dębie.

Coś wrzasnęło w lesie skrzekiem przeraźliwym,
zgasły światła w domu, czas zmykać do łóżka.
Wielce tajemnicza nocą polna dróżka
dobrej nocy życzy uśmiechem życzliwym.

[Rafał_Leniar]

Rymowanka, nie wiersz.

[Piotr_Jasiński]

"Wielce tajemnicza nocą polna dróżka"
Aż się ckni do lata by móc tak nocą przy ognisku ...
Pozdrawiam