Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
z okazji walentynek
jutrzejszemu mężowi


wióry łaskotały dłonie na śmierć
później wypchnęły mnie z domu
zbyt starannie strugasz wariata
kochanie

opłakana ślepa i głucha
teraz dopiero bogini
spluwam na wyznawcę

pomarańcza przyjmuje kształt wieczoru
zasłaniam usta by się oblizać
jak małe dziecko co zakrywa piersi w telewizji
jeszcze między palcami
wlepione oczy rumieniec

będę wyplatać język
z kolejnych weselnych wianków
pikować głową w niebo
ciepłe swetry o zapachu cytryny
znów będziesz się ślinił

w kieszeniach tulę kamienie
siła ciężkości wyzwala serię
pod spódnicą roznoszę plotki
na naszą wieczną pamiątkę
Opublikowano

mnie też się tytuł bardzo podoba, w wierszyk nie zdążyłam się jeszcze porządnie wczytać, ale podoba mi się

później będę wyplatać
język z kolejnych weselnych wianków
pikować głową w niebo ciepłe swetry o zapachu cytryny
znów będziesz się ślinił

w kieszeniach tulę kamienie. siła ciężkości wyzwala [...]
pod spódnicą roznoszę plotki
na naszą wieczną pamiątkę


to mniej

opłakana jestem ślepa i głucha
teraz dopiero bogini. [...]

pomarańcza przyjmuje kształt wieczoru
jak małe dziecko co rękami zakrywa seks w telewizji
[...]
kilka kaczek mokre buty wiatr. [...]

niedzielny rosół szyjka udko
rączka. Bogu dzięki podobny do rodziców

Opublikowano

To jak już taka gotowośc do zmian, to "tule" sio (chociaż w sumie niezły oksymoron z tego wychodzi, hm...)...
To nie, wydawac, wydawac :)

PS
jak małe dziecko co rękami zakrywa pierś ???w telewizji
(w telewizji nie ma seksu ;)
Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
    • @Leszczym Taka dyscyplina. Rozumiem. U mnie inaczej. Kilkanaście lat nie pisałem, to mi beret podnosi.
    • @vioara stelelor   Znakomity wiersz! Metafora oceanu jest fantastyczna, niesie cały wiersz od pierwszej do ostatniej linijki. „Uwolniony z kropki na końcu zdania" to obraz zaskakujący - mówi o wyzwoleniu się z cudzej narracji, z czyjegoś wyroku. Kontrast między „ja" a „ty" jest świetny. On - w żywiole, pewny, nasycony. Ona - na brzegu, przesypująca piasek, niezdecydowana. I mimo to nie ma tu wyższości, jest czułość. Ostatnia strofa jest uderzająca. „Surowy, miłosny ex libris" - ta para przymiotników robi ogromną robotę. Człowiek jako znak własności, ale i jako coś intymnego, trwałego, wpisanego w ciało.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...