Kamienny bumerang

[Lilianna Szymochnik]

W głębokiej ciszy ukrytej twarzy z kaptura
deszczem łzawym kropli przemoczonej utajona
w nocnym płaszczem okryta z mrokiem cienia
z dusza jedyna,temu miejscu błądziła zagubiona.

Szukała przystani swojego domu i miejsca,do życia
utraciła wszystko próżna z myśli i ślady pogubiła
błąkała dręczona,choć serce pukające biło z pulsa
żyła tylko jakby duchem szła ulicy ślepa i głucha.

Ani niebu,ani ziemi nikomu?-nie była już potrzebna
tylko lament nieustanny wydawała dręczący dla ucha
mówiła sama do siebie,ale nikt ją,nie chciał i słuchać
jak,ten bezdomny pies ulicy zaglądała do śmietnika.

Z chłodnym zimnym wiatrem z mgłą oparów i zziębnięta
dreszczem przeszywała brudna zapadłymi twarzy oczyma
gdziekolwiek się znalazła strach u ludzi idąca napawała
nikt ją!..nie chciał przyjąć i zabrać w domowe ogniska.

To staruszka szła ulicy,przez dzieci własne,tak wygnana
była,tym duchem z ciała z krwi i kości-ulicy,teraz żyjąca,
taki wyrok z losu z rąk,co piersią własną mleku,tak karmiła
idzie bezmyślna stukając tępą laską w bruku i drzwiom stukała.

Była kiedyś matką teraz!..nikomu?-nie potrzebna jest starucha
o świecie!..dokąd gnasz bezdusznym pędzie ludzka znieczulica
opętany diabeł ciemności władzy i pieniądza,nie baczy cierpienia,
odpokutujesz,to synu i córko i wy?-co widzicie,to sercu i oczyma.

Tylko głupi śmiech wychodzi tłustym gardzielą i kamieniem rzuca
abyś ty?-kiedyś doznał i poznał krzywdę ludzką,tego wszak człowieka
widzisz tylko zewnątrz,do środka,nie zaglądasz-nie pytasz się wnętrza,
takie twoje serce będzie jak!Ten kamień rzucony,niech trafi Ciebie,za życia.