wspomnienie minionego lata

[Michał_Bębenek]

kiedyś upadnę i zostanie po mnie popiół
ale tamto morze jeszcze szumi mi w uszach
fale przypływają jedna za drugą jak wieczorne pieśni
siedzę na piasku wpatrzony w czerwoną obręcz i lekko się unoszę

mewy trzymające w dziobach ryby wydają mi się nieporozumieniem
ten pejzaż nie potrzebuje udogodnień wystarczy że jest
tak jak jest smażalnia ryb które zostają między zębami
i jak pierwszy pocałunek wczasowiczki zakochanej w wytrawnym rybaku

pomiędzy granicami wielu pamięci cienka linia znaczy przetrwanie
zostałem sam w domu rysując na podłodze zabawy plażowiczów
albo w cichej udręce marzyłem o pieśni której echo jeszcze znam
całowałem niebyt strącając z niego liście styropianu

jakby w nadziei że to co nieżywe znienacka uniesie się w górę
i wytryśnie barwami podobnymi do spływającego po brodzie miodu
nie umiałem jeszcze kochać ale w cudzych pięknach zawsze było mi do twarzy
dlatego opatulony w trzy dresy liczyłem na łatwy żer w cieniu lata

mój ojciec nosił koronę i rozwieszał pranie przed domkiem
mała Matylda nieustannie pytała się gdzie jestem
a wujek Kazik celował z wiatrówki w rybitwy jak w pień
moja pamięć jednak jest ułomna jak ułomna jest kreska Nikifora

i jak ułomne są blade świty w dygoczącej przestrzeni
jedyne co teraz potrafię to zmienić się w pogrzebacz
który moja babcia użyje do poprawienie drewien w kominku
jestem nieistniejącą struną przez którą przepływa strużka światła

i dlatego blade karty płomieni wciąż się tlą jakby prosiły o jeszcze

[wesoły grabarz]

wie Pan co Panie Michale
bez urazy
ale dla mnie jest Pan nieco nudny, poważnie

pozdrawiam

[Bogdan Zdanowicz]

Trochę przegadane, nawet sporo; chyba za wysoka nuta "stylu" się wkradła napędzając monolog.
Tak jak zaczyna się banalnie - popiół po mnie - bo nie znamy jeszcze kontekstu pointy, tak w środku wypluskają temu podobne myśli i porównania (ułomne jak ułomne kreski N. :).
"mewy trzymające w dziobach ryby wydają mi się nieporozumieniem"
wołałbym tak:
mewy z rybami w dziobach wydają mi się nieporozumieniem
(nie lubię imiesłowów).
Czwarta strofa najlepsza.
Pomysł z babcią i pogrzebaczem - nie przekonuje.
b

[Oxyvia]

Przegadane, zbyt naładowane spiętrzonymi metaforami - ginie w nich logika, sens, spójność, przewodnia myśl, przesłanie. Trudno to wszystko zrozumieć jako jednolity obraz, jako jedną, spójną myśl. Nie widzę w tym wiersza, tylko niejasne zestawienie jakichś pozbawionych kontekstu metafor.
Szkoda, bo widać, że masz zdolności i mógłbyś napisać coś zrozumiałego.
Pozdrawiam.