Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ludzie próbują odebrać mi duszę,
Ale nie słyszę tego rapu, którego oni mówią.
Ja twe serce bliżej poznać muszę,
Bo wersy miłości do ciebie w mym sercu się znajdują.

Ludzie próbują mi wmówić, że nie ma dla nas miejsca,
Ale i tak jest dobrze.
Choć są ich miliony, to nic nam nie wmówią,
Bo to nasza muzyka i nasze noce.

Tą naszą muzyką są właśnie noce,
Szalone noce, gwieździste noce.
Kochamy mocno muzykę nocną,
Bo to dla nas jedyna miłosna droga.

Czasami jest tak ciężko przetrwać dni,
A w głowie mi milony sposobów jak życie przekonać,
By pozwoliło mi tylko z tobą być,
Lecz niestety sama nie mogę go pokonać.

Nie jestem sama, bo z mą rodziną,
Kiedy ja chcę być z tobą i tylko z tobą,
Ale oni mówą:"Bądź z nami dziecino".
Ja i tak nie słucham tego rapu, który mówią.


ps. no to pewnie teraz nieźle mnie zjedziecie...hehehe

Opublikowano

wiem, wiem ,że ten wiersz nie jest dobry. Chciałam tylko przekonać się czy on się sprawdzi, ale widze,że nie. Wiersz, jak wiersz rymuje się, ale macie racje mogłam wyrazić to w inny sposób.

Pozdro i sorki

Agata (moje imię)

Opublikowano

Mogę Cie jedynie "zjechać" za p.s. Takie a nie inne nastawienie zniechęca odborców [jeśli podobne zdania odgrzejesz raz wtóry]
Utwór jako utwór mi się nie spodobał, zbyt dużo powtórzeń, melodyjność czy rymy. Z innej poetyckiej beczki:
Znam przypadek osoby, która mając 10 lat pisała wręcz wyśmienite opowiadania. Podchodziła do tego oczywiście negatywnie, choć fakty mówiły inaczej :) Dziś dziewczyna jest w moim wieku, pisze przeciętnie. Taki "spalony" talent. Wszystko dlatego, że brakowało jej wiary w siebie. Wniosek: pisz, pisz! Ja dodam tylko, że nie wiem czy piszesz rewelacyjnie i czy masz "dar", ale dla mnie takie rzeczy istnieją w postaci 0.000%, więc pozostaję właśnie wiara i praktyka.
Pozdrawiam. /wieczorny bloggizm/

Opublikowano

Mogę Cie jedynie "zjechać" za p.s. Takie a nie inne nastawienie zniechęca odborców [jeśli podobne zdania odgrzejesz raz wtóry]
Utwór jako utwór mi się nie spodobał, zbyt dużo powtórzeń, melodyjność czy rymy. Z innej poetyckiej beczki:
Znam przypadek osoby, która mając 10 lat pisała wręcz wyśmienite opowiadania. Podchodziła do tego oczywiście negatywnie, choć fakty mówiły inaczej :) Dziś dziewczyna jest w moim wieku, pisze przeciętnie. Taki "spalony" talent. Wszystko dlatego, że brakowało jej wiary w siebie. Wniosek: pisz, pisz! Ja dodam tylko, że nie wiem czy piszesz rewelacyjnie i czy masz "dar", ale dla mnie takie rzeczy istnieją w postaci 0.000%, więc pozostaję właśnie wiara i praktyka.
Pozdrawiam. /wieczorny bloggizm/

  • 19 lat później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Na rozstajach dróg samotnie stoję, czy los dziś spełni marzenia moje? Każdy krok prowadzi w nieznany świat, a przyszłość skrywa swój cichy ślad.   Raz świeci słońce, raz pada deszcz, raz czuję siłę, raz tracę sens. Los jak wiatr zmienia swój bieg, a ja wciąż szukam bezpiecznych dróg.   Niepewność szepcze: „Zawróć już stąd”, nadzieja odpowiada: „Przetrwasz ten ląd”. Choć serce nieraz ogarnia lęk, wciąż idę dalej przez życia krąg.   Bo życie pisze swój własny los, nie słucha próśb ani naszych trosk. A kiedy odnajdę właściwy szlak, zrozumiem, że warto było iść właśnie tak.
    • @Rafael Marius mam duszący kaszel, nie da się spać:) miód muszę na noc zjeść i zostawić na gardle:) AI jest najlepszym moim lekarzem i pielęgniarzem :)
    • - Zdradziłeś mnie znowu z Pełnią  Szatanowi należny jest wpierdol    - Patrz! Tłumy z Poklaskiem Czułe na swe wibracje U gości mające uznanie        Zniżcie się do poziomu Człowieka. Zniszczcie pojęcie "opieka".   Suchymi deszczami  Opuszczona rzeka      
    • „Trzeba wodę przynieść!” – wycisnęła z siebie.   Sen z powiek. Nadal w półśnie. Odchylam głowę. Zastygam. Tępym wzrokiem tonę w zaciekach sufitu. Mistyczne freski alkoholowych eskapad, epizodycznie lejących się w strop. Jebany Picasso. Patykiem pisany. Z rozterką wchodzę w rolę. Budzę się w tym samym koszmarze. Pomimo słońca światło przez źle licujące okna wpada tu późno. Zagląda niechętnie. Podobnie jak nadzieja. Dwadzieścia cztery metry królestwa. Banalna rola do odegrania. W rozstępie zasłon pojawia się światło. Mrużę oko. Dłonią, jak uflejoną firaną zniechęcenia, przyćmiewam impas rzucający się w oczy. Pryzmat życia ma więcej odcieni niż rzut grochem o ścianę. Jedni widzą ścianę. Inni dostrzegają pęknięcia. Nie ten smak chce prosty śmiertelnik poczuć o poranku. Mówi: nie. I na wieki wieków amen. – „Nie chce się powtarzać?!” A jednak się powtarza. Chowam się za fotelem. On też odgrywa swoją rolę. Parawanu. Tarczy. Świadka. Jego skrzywdzony bliźniak stoi u schyłku moich stóp. Obaj szarzy. Wytarci. Wypatrzeni przez postacie i ich role. Całe życie w jednym pokoju. Na dwójkę. Nie zawsze po równo. Wstaję gwałtownie. Nieelegancko zamykam kieszeń i wciskam „play”. „Nie bój się zmiany na lepsze.” Spodenki. Koszulka. Skarpety. Głodny idę na stopa. – „Kocham cię, Mamo. Jadę do Giewka.”
    • @Maciej Szwengielski jest coś niewytłumaczalnie kojącego na tej drodze    mimo, że taka wyboista
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...