Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
teraz moi mili zajmiemy się poezją papieża
naszego
nie tego zasranego szkopa




przypomnę ci jak zaczynaliśmy
one kurczowo trzymały się drabinek za plecami
oni przyciskali do skajowych materaców spocone dłonie
na środku my dumni gotowi na wszystko
następnie osobne miasta gdzie indziej
pierwsze razy i ostatnie pozory
słuchaj może byś do mnie przyjechał studiować
a ja wolę skarbie domowe obiady
i świeże koszule w dobrze znanej szafie

kiedyś ujmą to zgrabnie
w jakiejś rewolucyjnej pracy licencjackiej
o atomizacji społecznej i samotnym tłumie

wtedy szczęśliwie dowiemy się
co nam dolega
Opublikowano

Wiersz nie jest zły, jest sentymentalny, nostalgiczny, przemawia do mnie potocznością języka i bezpretensjonalnością metafor. Ale uważam, że wstęp napisany kursywą jest zarówno obelżywy dla (bardzo ważnej dla niektórych) publicznej postaci, jak i po prostu nieotrzebny wierszowi do niczego. Wyrzuciłabym go. Szczególnie, że może się z tego zrobić jakaś prawdziwa chryja.

Opublikowano

a ja nie wiem czy mi się podoba wiersz
skajowe? takie oryginalne
zmieniłeś poetykę
(nie z tym wierszem rzecz jasna)
chyba nie do końca rozumiem to Misiu
i w zasadzie nie miałem ochoty się wychylac póki
nie przekminie - a teraz - wiadomo - czasu na kminienie brak
ale musiałem skomentować
żeby na końcu napisać



Oxyvio - jestem wielkim fanem Twoich komentarzy - zawsze celne, lapidarne i z intelektualnym pazurem, brawo!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



hehe hehe :)

rewolucyjnej -> rewelacyjnej?
szczęśliwie -> szczęśliwi?
"pierwsze razy" - razy, to Ty dostaniesz Koleś za tę idiotyczną uwerturę ;P
która ani przypiął, ani wypiął (jak zabawa w salonowca), ostra przystawka przed pieprznym daniem? owszem, ale nie w jednym wierszu, wywalaj tę kursywę pókim dobry ;D
to ile może być tych pierwszych razów? (tak tylko pytam - w końcu można być przecież wielokrotną dziewicą, nie? ;)
cmok
b
ps. wiersz dobry

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @APM Tak się skojarzyło dodatkowo, że to może być ten pociąg, na który czekają ci ludzie z Poczekalni Kaczmarskiego.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Zima - metafora zagubienia w codzienności, którą jest ciężko zrozumieć. Bardzo często w jakimś momencie życia, tym najtrudniejszym (zima to również symbol zamrożenia emocjonalnego, hibernacji psychicznej, śmierci) pytamy o wiele rzeczy - o sens, o modus operandi na przyszłość, o własną sprawczość, o możliwości, jakie mamy, o wartość cierpienia... Odpowiedź nie nadejdzie sama z siebie. Ona zaczyna się w nas krystalizować dopiero, gdy zaczniemy w jakikolwiek sposób działać. Może najpierw warto odśnieżyć drogę, wtedy zawsze można dokądś pójść i kogoś spotkać. Odpowiedzią jest, być może, życie, samo w sobie.
    • @aniat. choć polecam morze zima... grudzień, piąta rano, plaża... jest się z czym zmierzyć.
    • @Witalisa dziekuję, jak najbardziej proszę wykroić miniaturki. Może to będą te same, o których myślę. Poprawić na zasypiają? Wtedy może bedzie zbyt dosłownie ale bardziej zgodnie z prawdą. Ludzie zasypiają w pociagach.   @tie-break Piękna analiza. Dziękuję.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Czyli skupiają się na wszystkim, tylko nie na tym, co ważne.     Podróż pociągiem, jako metafora życia, jest niby już bardzo dobrze znana, ale wciąż ma potencjał. Rozmazanie, czyli niewyraźny obraz w ruchu, pokazuje, że w pędzie stajemy się niewidoczni, pozbawieni twarzy, tożsamości, uczuć.     No tak. A przecież każda podróż ma swój początek i koniec, należy o tym pamiętać i wypełnić dany nam czas tym, co ma sens, nie pozwolić, aby obojętność albo lęk nas rozmazały. Przecież po to wsiedliśmy, żeby coś przeżyć, tylko często wydaje nam się, albo że nie ma po co i z kim, albo że mamy jeszcze czas.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...