Wilczy apetyt

[Lilianna Szymochnik]

Pewien wilk zgłodniały
włóczył się,po lesie,
był już bardzo stary
przemęczony życiem
marzył o śniadania
w brzuch mu,burczało
kiszki marsza grały
ledwie się poruszał.
Myślał,tak nad swoim
wilczym życia losem
młody już!..nie jestem
w biegu sapkę łapię
zgonić nic,nie mogę
dech w pogoni tracę.
Zęby wyszczerbione
ledwie złapię żabę,
byle głód oszukać,
by odpocząć sobie
i się wreście wyspać
o brzuchu zapomnieć.
Och!..mój wilczy losie
och!..ma dolo wilcza
wył!..po całym lesie,
aż go było słychać
w okolicznej wiosce,
jak wył!..do Księżyca.
Nagle myśl,mu błysła!
zbawienna z pomocą,
może by,tak lisa sprytem
ukraść ,coś?-z kurnika,
ale czy?..podołam
swoim wilczym sprytem
lisem,ja!..nie jestem
w tym zawodzie mistrzem.
Jestem więc zmuszony
przysmak,ten docenić.
Jak pomyślał!..tak zrobił!
ruszył cielskiem starym
wyleniałym ciężko z nory,
ze starego legowiska
w nocne wilcze łowy
lisiego kąska zakosztować,
który ów!,,tak cenił.
Noc już ciemna była
gwiaździsta głęboka,
jak ruszyło wilczę
w kurnik zapolować
kryły go ciemności
sprzyjały pomocnie
psa nie było słychać
w obejściu w zagrodzie.
Wpatrywał się wokół
starym wilczym ślepiem,
nie widział kurnika,
który stał,tuż obok.
Jak?-go mam odnaleźć
pierwszy raz,tu jestem
węchem się posłużę,
ale zawiódł srodze
spalił na panewce..
ślepiem ledwie widział
cisza głucha wszędzie
źle to obmyśliłem
myślało!..wilczysko
jutro z rana przyjdę
i obadam lepiej teren.
I wrócił leniwie..
ledwie człapiąc łapy,
do swej wilczej nory
bardziej głodny i zmęczony.
Nazajutrz nie przyszedł
zdechł w swej wilczej norze
kończąc wilczy żywot,
ze starości swojej,
Morał z wierszyka
wypływa więc taki!
"Starość nie radość",
to ludzkie stwierdzenie,
tak moje dzieciaki,
może to i lepiej
zdechnąć w jakieś dziurze,
niż,tak po lisiemu-
kraść kruchła kurze.



To wierszyk z szuflady-
mający,ze dwadzieścia z górą lat.