Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wiersz, przez duże J

Jakub Sikorski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

MARIUSZ RAKOSKI

MARIUSZ RAKOSKI

Opublikowano
Opublikowano

Słaby (nie stan pacjenta w szpitalu Panie...*) wiersz, bardzo słaby; brzmi lakonicznie i tak też wygląda. Nie da się reanimować, również od strony formalnej, oszczędzanie środków wyrazu działa na niekorzyść w owakim przypadku. Pozdrawiam, może Pan wróci z zaświatów?

Rhiannon

Rhiannon

Opublikowano
Opublikowano

Być może się mylę, ale padanie deszczu z nieba chyba nie przeszkadza w widzeniu go pod rynną? Jedno chyba nie zaprzecza drugiemu? Tak samo jak z tymi drzewami - moim zdaniem najpierw muszą wyrosnąć z ziemi, żeby peel mógł je zobaczyć wśród chmur.
Poza tym - nie widzę związku między drzewami, chmurami, deszczem i rynnami, a głowami do wykarmienia. Słowem - całość mi się kupy nie trzyma.
Dla mnie minus.

Pozdrawiam, R.

P.S. Czemu "wiersz przez duże J"? wJersz...?

Jakub Sikorski

Jakub Sikorski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

hm.... po pierwsze przeprawszam, bo przypadkiem napisałem, nie na tym forum:/ ale w sumie wyszło i tak na dobre(z mojego punktu widzenia)


po 1. wiersz miał być słaby i bez sensu. i wcale nie oczekuję oklasków:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Ja też nie. I co z tego? Kto powiedział, że muszą być jakieś powiązania?:)



a dlaczego nie? :)

Nie miałem na myśli "wJersza" :)
Jimmy_Jordan

Jimmy_Jordan

Opublikowano
Opublikowano

I co z tymi gębami...
/Narazie to mi wygląda na wstęp do wiersza (bo skończyłeś na zilustrowaniu czegoś bez wniosków bez puenty - no może jedynym moim wnioskiem jest to, że wszystko jest względne)
/Jakiś storytelling potrzebny stary!
pozdrawiam Jimmy

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...