Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Katharsis kataklizmów

Tomasz_Biela
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

niech kamień rozmyje siebie pierwszy raz
na żywo
pośród dwóch podobnych
niepodobieństw

iskry z palców zlizywać
jak najsłodszy miód
nie będzie bolało ani piekło
nie będzie w piekle

fatamorgany pokruszą się rzucane
świadomym pod nogi
jak meteoryty nowego świata

niedoczekanie ożywia w nas
śmiertelną ciekawość

ot i anka

ot i anka

Opublikowano
Opublikowano

oj nie, dla mnie to straszliwe i piecze:P

niech kamień rozmyje siebie pierwszy raz
na żywo---> srutututu, tak to odbieram.
pośród dwóch podobnych
niepodobieństw--> no jest coś takiego jak podobne niepodobienstwa, ale to jak przekombinować kombinacje:P

iskry z palców zlizywać
jak najsłodszy miód
nie będzie bolało ani piekło
nie będzie w piekle ---> no tutaj coś jeszcze fajnego się iskrzy

fatamorgany pokruszą się rzucane---> fatamorgany i kruszenie się...ciasteczko z palmą?:D
świadomym pod nogi
jak meteoryty nowego świata --> meteoryty nowego świata? straszne to sfor-mułowanie

niedoczekanie ożywia w nas
śmiertelną ciekawość---> końcówka tez z sensem

nie no, jakoś nie tym razem.pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      czaszka Jorika

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   A to perełka!  Podoba mi się, że najpierw nawiązujesz do Hamleta - symbolu memento mori, a potem do Epikura - „Dopóki jesteśmy, nie ma śmierci, a gdy ona przychodzi, nie ma nas”. Zdejmujesz śmierć z piedestału grozy. Sugeruje, że skoro i tak nie zarejestrujemy własnego niebytu, to jedynym logicznym wyjściem jest uznanie szklanki życia za pełną. Niemal matematyczne podejście do egzystencji. No i ta klepsydra na końcu - życie to czas, który się mierzy , a śmierć to tylko informacja, której i tak nie przeczytamy.   Świetne! Zdolniacha! :)
    • bronmus45
      a może by tak coś po ... angielsku?!

      Przez bronmus45 · Opublikowano

    • Berenika97
      Próg

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski   Bardzo dziękuję!     Dziękuję Ci za ten komentarz -  to jest esej. Przeszedłeś przez wiersz uważnie, wers po wersie, i zostawiłeś ślady swojego czytania. To dla autora rzadki prezent. Pytanie o „może wreszcie zatonąć" - nie jest jednoznaczne. Każde czytanie ma prawo do swojego świtu. A "Próg" jako słowo wielowątkowe - tak, dokładnie. Piszesz o przejściu w świat intymny, o tajemnicy. Dla mnie próg był granicą, za którą można w końcu być sobą - i jednocześnie miejscem, gdzie świat się urywa. Jedno i drugie naraz. Chapeau bas również - za czytanie, za niezwykły komentarz. Serdecznie pozdrawiam kolegę, który pisze niesamowite wiersze. :)
    • Berenika97
      Agent

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @obywatel   Masz rację, że to dwa różne standardy i trudno tego racjonalnie obronić. Badania na mózgu - zakaz, bo niehumanitarne. AI - pełna para, bo zyski, bo przewaga militarna, bo kto pierwszy ten lepszy.   Fatalizm rozumiem. Ale "i tak zginiemy" to argument, który zwalnia z myślenia. A myślenie to jedyne, czego AI jeszcze nie zabrała nam całkowicie. Na razie przynajmniej. Pozdrawiam. :)  @violetta @iwonaroma @Poet Ka   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • wiedźma
      Samotność nie jedno ma imię

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Samotność jak cisza  Z wyboru - koi Z konieczności- boli  Dom bez okien  50 odcieni czerni  Niema burza  Nie słychać  oddechu  Śpiewu ptaków   Pulsu w skroniach   Krzyku za szkłem   Szeptu imienia   Pęknięty dźwięk  Zgiełk miasta   Nie zagłusza   Tłum na przystanku   Ramię przy ramieniu   Oddech przy oddechu   Niema próżnia   Samotne drzewo   Świta     inspiracja :    Emily Dickinson¹   " The soul selects her own society - Then shuts the door "²           Przypisy:   ¹  Emily Dickinson - 1830 - 1886, poetka amerykańska. Większość życia spędziła w dobrowolnym odosobnieniu.     ²  Tłumaczenie: " Dusza wybiera sobie własne towarzystwo -Potem zamyka drzwi ".

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...