Zgłoś

@Berenika97   Piękny wiersz!   Zwróciłam szczególną uwagę na opis wyostrzającego się wzroku i powracających konturów, który  podkreśla stopniowe uświadamianie sobie rzeczywistości. Szczególną rolę odgrywa chwila ciszy przed nazwaniem świata, kiedy „wszystko staje się sobą”. Ostatni obraz zapowiada początek dnia i niesie ze sobą nastrój nadziei. Taki spokojny i refleksyjny. :)  

@Proszalny Dobry , gęsty wiersz - skondensowany, ale wielowarstwowy. Ma formę egzystencjalnej przypowieści, która zgrabnie posługuje się językiem, obrazem o metaforą. 

@Poet Ka To jest bardzo dobrze skonstruowany wiersz- pozornie spokojny, wręcz klasyczny opis, który na końcu wykonuje mocne, katastroficzne odwrócenie. Obrazy jak zatrzymane w czasie zapisy świata, który zawsze zmierza ku śmierci, cichej lub gwałtownej, przez przystanki naznaczane cyklicznymi i rytualnymi pożogami. One też będą na obrazach, rycinach, fotografiach, filmach…

@Migrena   Czytam Twój wiersz jak tekst o ontologicznym głodzie. O ludziach, którzy mają w sobie tyle pustki, że muszą ją wypełniać "śmiercią na raty". To wiersz, który nie pozwala odwrócić wzroku - te atrybuty polowania (dyplomy, trofea, zdjęcia) zamieniam na dowody rzeczowe w procesie o emocjonalne bankructwo.   Dobrze, że o tym napisałeś i to tak wspaniale.   szklane oczy na ścianach nie mrugają one tylko cierpliwie czekają aż cisza myśliwego rozsadzi go od środka @Berenika97   Pięknie i wzruszająco napisałaś, załzawiły mi się oczy. Pozdrawiam. @violetta   Przeczytaj komentarze, może zrozumiesz.

@vioara stelelor Uroczy wiersz liryczny, w wymowie klasyczny, wręcz stylizowany na dawną poezję miłosną, co czyni z wdziękiem bez skrętów ku ironii czy dekonstrukcji.