Kradnę słowa wasze...

[Monika Konopka]

Kradnę słowa wasze,
kradnę czyjeś myśli,
zabieram też wspomnienia,
a to wszystko po to,
by pokazać wszystkim oto,
co stało się klejnotem,
z cudzego wspólnym złotem.

Łzy zamieniam w diamenty
i nie pomogą już żadne lamenty.
Do snów wkradam sie niespodziewanie,
zabieram spokój, zostawiam myśli splątanie,
by snem niespokojnym budzić sie co ranek,
by każdego dnia wspominać największy swój upadek.

Podkradnę też melodię najcudowniejszej piosenki,
by dusze zdobić w najpiękniejsze dźwięki.

Zabiorę Słońcu promienie, Księżyc oskubię z blasku,
by oczy smutne uszczęśliwiać
od rannego świtu, do nocnego brzasku,
by zamieniać żal w radosne spojrzenia,
by kilka słów moich miało magię spełnienia.

Kilka słów prostych, sprytnie skradzionych
oddam, za to jedno, jedyne spojrzenie,
tak niewielu z was ostatnio znane,
zagubione, niepotrzebnie z pamięci wymazane,
jednak ja je nadal pamiętam
i czekam wciąż nieustannie.
Nie zdradzę, co mam na myśli.
Kiedyś i tak ktoś mą zagadkę odgadnie...

[HAYQ]

Temat cekawy, ale trochę to chaotyczne. Zmusza czytającego do "postojów" i "rozszyfrowywania" rytmu wiersza. Za dużo słów - miejscami zupełnie niepotrzebnych.
Początek zaczyna się ciekawie, ale tor po którym jedziemy zaczyna nierówno stukać. To trochę męczy, bo znowu trzeba szukać rytmu, a szkoda, bo gdyby zachować płynność czytałoby się lepiej. Ale to moje zdanie. Dla porównania - przeanalizuj rytm I-szej zwrotki i początek II-giej.
A gdyby usunąć co nieco?

Łzy zamieniam w diamenty
i nie pomogą lamenty. -> już żadne (tego bym się pozbył)

Myślę, że jeśli wprowadzisz tu trochę porządku może być ciekawie. Pozdrawiam.

[Krzysztof]

Brakuje mi jakiejś formy, a może coś i wyjdzie :)