"Żyjemy w Czubkolandii"

[Alan K. R. Tomasik]

Gdzieś na drodze mlecznej
, pokrytej miodem i pasmem nieszczęść
, istnieje lodowa planeta
, bo chłodni jej mieszkańcy i to bardzo
, tak to my mieskszamy w Czubkolandii
, stworzonej na sugestywny pozór
, przez sekretnych władców syjonu
, ale pozór tylko realią
, stał się jednoznacznie
, a kiedyś przywdzieliśmy racje do tego
, gdy Ewa o czarnych dłoniach
, zerwała jabłko platonicznej niezgody
, od setek pokoleń żądni rozłamu
, i planów na czasy świetliste
, co staną się ubogim piachem
, a uczucia obróciliśmy do góry
, dzwonami nieświadomych zagrożeń
, aż po czasie wydzwoniły się na amen

Już w Starożytności przedwiecznej
, uzurpowaliśmy sobie prawo do panowania
, a zwierzęta zamieniliśmy w zbędny ciężar
, wypalające się fortuny mądrości
, greckich filozofów przeterminowały się
, i tak skończyliśmy zarzewie początków
, przez wojny zdziczeliśmy
, a obmalowani niezatartą plamą
, hitlerowskich wyczynów
, czekamy na przyjście przełomu wieków
, a teraz i tak sankcje nas ograniczały
, zupełnie nie przypadkowo
, bo jesteśmy skazani
, na to samo wymarcie

[Alexander Szaman]

Mnie się naprawdę podoba. Super Alanie!