Podlaskie dróżki (wspomnienia)

[I.K.]

Tę polną drogę stworzyły konie
mozolnie ciągnąc furmanki z sianem
do brzuchów stodół ciągłym tupaniem
aż pustoszały trawiaste błonie.

Gdzieś tam w oddali pod zagajnikiem
hasały sarny i lis się skradał,
tłustych kuropatw prysła gromada
i w krzewy gęste uciekła z krzykiem.

Skowronek pieśni nucił pokrzywom,
zapach ziół płynął odurzająco
słał się pod nogi zwinnym zającom
i wspomnień nutkę zostawił tkliwą.

Teraz gdy milkną ciężkie maszyny
zając z zarośli główkę wychyli
i nasłuchuje jak jastrząb kwili
a wierzby stare strzegą drożyny.

[M._Krzywak]

Sympatyczne, to na pewno. Szkoda, że ta "wspomnień nutka" znalazła się w wierszu (który jest sam przez siebie takową), ponieważ jest to uderzenie w taki - no własnie - tkliwy ton. Jednakże - czemu nie?
Tak.
Pozdrawiam.

[I.K.]

Dziękuję :)

[Beenie M]

Bardzo sympatyczny opis, lubię takie przyrodnicze wędrówki słowem.
Wiersz 10 zgłoskowy (5/5), dlatego dobrze byłoby doprowadzić do takiej zgodności we wszystkich wersach. Te poniżej trochę odbiegają:
Tę polną drogę wydeptały konie --------5/6
do brzuchów stodół rytmicznym tupaniem –--5/6
opasłych kuropatw prysła gromada -------6/5

Niemniej jednak czytałam z przyjemnością.
Pozdrawiam serdecznie

[I.K.]

Dzięki :) Poprawiłam. Lepiej teraz?

[Beenie M]

lepiej :)