Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Tu jest Polska
Dom złoty sianem
zdobiony

Chciej li proszę
pójdź na łąki, gdzie łanie nasze
polskie
skaczą nad strumyki

Patrzaj w niebo...
Takie samo słońce
świeci!
A jeno inne
Inne tu ludzie chadzają

Jaśniejsze błyski przed grzmotami
jaśnieją
A te grzmoty także inne
Takie rozmowne...
jakoby z poetą byś rozmawiał
Historyję z każdym
zgrzytem lat
skupione opowiedzą

Strudzone te żywiołki
w Polsce
Skopując nowych lasy
tam gdzie ich zawsze pełno
I tych co są
i tych co patrzeli w niebo...

Opublikowano

"Dom złoty sianem
zdobiony "
przez takie teksty mieszkańcy legendarnego zachodu myślą że w Polsce ludzie przed lokomotywą w popłochu uciekają... :) :(
generalnie nie lubie sielankowych tekstów, a tym bardziej takiego pisania o Polsce, ale to moje bardzo subiektywne zdanie, wiec nie mówię więcej już nic (ale gdybym lubiał to wiersz by mi się podobał :) )

Opublikowano

Mario: Nie trzeba wyróżniać :) Dla wiersza/autora najlepszą nagrodą jest taki komentarz! Bardzo się cieszę, że się Tobie spodobał :)

Klaudiuszu: Siano nie znaczy zacofania (przynajmniej nie takie znaczenie miałem na myśli). "Dom złoty" - bo ludzie są uprzejmi i gościnni (poza niektórymi wyjątkami, ktorzy psują opinię o Polakach :)), poza tym Polska jest bardzo bogatym w naturze krajem. A "sianem zdobiony", bo większość cieszy się z tego co ma i potrafi żyć szczęśliwie w ubóstwie oraz nawet podzielić się czymś, czego ma mało, z kimś innym.
Dlatego to "siano" jest ważniejsze od złota.
Szkoda, że Ci się nie podobają takie wiersze. Ja kocham patriotyczne utwory :)

Dziękuję za komentarze :)
Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...