Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

o poezji

Malgorzata Stypulkowska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Malgorzata Stypulkowska

Malgorzata Stypulkowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

poezja rodzi sie zwykle ze zdziwienia
na rzeczy widziane co dzień patrzysz po raz pierwszy
i odkrywasz wciąż nowe kolory istnienia
utrwalasz chwilę pisząc nowe wiersze

poezja rodzi się zwykle w zadziwieniu
ale niczym specjalnym takim zwykłym dniem
lotem ptaka gdy przemknie niebem w okamgnieniu
poezja jest zdziwieniem a życie jest snem

Dorma

Dorma

Opublikowano
Opublikowano


Pieknie jak zawsze pani Malgosiu..Ale od jakiegos czasu zauwazylam ze pisze pani dosc nierytmicznie, a rymowane wiersze powinny miec dobry rytm..Niech pani zwroci uwage , ze kazdy wers jest innej dlugosci

Tresc jednak na tyle mnie urzekla, ze nie zwracam az tak na to uwagi..

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 80. Miasto modlące się do siebie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment ma niesamowity klimat. Dzięki narratorowi wkraczającemu do oszałamiającego wielkością i wspaniałością Babilonu, wielka historia zyskuje bardzo osobisty, ludzki wymiar. Na początku jest triumf Macedończyków, ale podszyty fałszem ze strony mieszkańców.   Narrator jest świadkiem i uczestnikiem erotycznych przeżyć i sacrum - pot żołnierzy miesza się z ustami kapłanek pod okiem Isztar.   Na końcu - zamiast opowieści o wielkiej wojnie, żołnierz wybrał milczenie na rzecz wspomnienia „dotyku dłoni”. Dla niego największą tajemnicą Babilonu nie były jego mury, ale ludzkie emocje.   Ta część jest magiczna, pełna niepokoju i zmysłowości. Piękna!
    • Alicja_Wysocka
      Jedyny most

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar Teraz powiem, ze nie wiem.  Zabiłeś mi ćwieka. 
    • violetta
      Jedwabista

      Przez violetta · Opublikowano

      @.KOBIETA. moe mi się uda piotrusia pozyskać :) Jestem otwarta dla niego:)
    • Dekaos Dondi
      O Politykach

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      (~:Teksty satyryczne :~)     politycy politycy chciałbym radę wam zapodać mniej miłości trochę życzyć od przesady boli głowa    wciąż tłuczecie piersi wasze moja wina mojej partii oponenci mają racje polityku się ogarnij    czemu cudze wychwalacie że ci drudzy słusznie tylko czynią znowu tu zaznaczę więcej wiary z każdą chwilką    no nie płaczcie w kółko jednak dla ojczyzny aż tak wiele tej empatii co potrzebna przy okazji wasz interes    a gdy chciałby chichot jakiś z polityki zabrać ciebie to na szczęście wódz potrafi zawetować przeznaczenie     ***   polityka nudna słowem taki banał często gości bo wiadomo co kto powie w zależności z jakiej opcji     fanatyków różnych harców pośród klapek oczy tylko nawet kupa wodza w smalcu dal nich chcianą jest relikwią    czasem inna sytuacja choć nieliczni z tego słyną lecz przeważnie wciąż nawraca żeby tylko zgodnie z linią      partii w której ciepli stołek mając w głowie wbite jedno oponentów zniszczyć społem my wszak nacją tą potrzebną       czyż dla ziemi naszych ojców tych wysiłków w nas tak wiele oraz troski lśniącej w słońcu czy partyjny wszak interes        żeby władać znów zaczynać by na naszą zmienić modłę aż w ojczyźnie każda chwila dla tak wielu będzie dobrem     lecz pomarzyć można chyba miodem rzeka płynie wartko choć niestety też tak bywa dla bliźniego często sraczką
    • Berenika97
      Miłość

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Stukacz   Wiersz jest  romantyczny w pierwotnym sensie tego słowa - miłość jako choroba, ekstaza i destrukcja jednocześnie. "Kocham Cię - za tę męki" to paradoks, który autor nie próbuje rozwiązać, tylko wyrzuca z siebie. "Przez Ciebie, przez Ciebie" -  to powtórzenie na końcu mówi wszystko. Miłość jako jedyne wytłumaczenie i jedyna wina. Ciekawe. :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...