Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

historia z zeszłorocznym początkiem

Nechbet
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Nechbet

Nechbet

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

znowu osiemnasta jak co dwa dni pukasz
do drzwi dzwonek już dawno zastąpiłeś
serenadami. tak naprawdę to te nasze wszystkie
rozmowy prowadzą do jasnych konkluzji, cierpkich
wniosków, wieczornych wątpliwości, a jednak warto
bo przecież rok temu byliśmy niepewni jutra
a nawet wczoraj i tylko teraźniejszość lepiła się
do podniebienia, jak zeszłoroczny śnieg do butów

chcieliśmy szczęścia i mamy je, gdzieś brakuje
może kilku śladów na wodzie

zapomnijmy

Jerzy Rybak

Jerzy Rybak

Opublikowano
Opublikowano

nie rozumiem interpunkcji w tym wierszyku.
to po pierwsze.

dalej:

byliśmy niepewni jutra
a nawet wczoraj

i

chcieliśmy szczęścia i mamy je


nie widzisz, Autorko,
nieporadności w tych frazach?


następnie:
bardzo się staram, naprawdę -
ale za cholerę nie umiem sobie wyobrazić
treaźniejszości lepiącej się do podniebienia.

pozdr.

Nechbet

Nechbet

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

a ja umiem sobie wyobrazic, moze i widze nieudolnosc fraz, nikt nie pisze doskonale a juz na pewno nie ja

a Panno Cogito jak chcesz to poczytaj inne, mysle, ze na pewno warto cos bys sobie znalazla,

dziekuje Tomaszku, buzka i do nastepnego, mam nadzieje, dziekuje ze znowu jestes :*

pozdrawiam serdecznie

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

zgadzam się z poprzednikiem.
rzuca się:
"jak co dwa dni pukasz
do drzwi". nie zatrzymał. pozdrawiam.

pathe

pathe

Opublikowano
Opublikowano

Nechbet potrafisz dużo lepiej.
ostatnie w Twoim wykonaniu, które czytałam(ee nie wiem czy sie wpisałam)
były takimi indywiduami. ale ten też ma frg, które urzekaja jak
a nawet wczoraj i tylko teraźniejszość lepiła się
do podniebienia
pozdr serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      Moja żona Mistrz Zen

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @ProszalnyZnakomity. Po pierwsze - urzekł mnie humor - kapitalne porównanie żony do Mistrza Zen - czyli uczynienie z niej takiej domowej, codziennej wyroczni dla peela, który żartobliwie przyznaje, że postrzega ją jako skarbnicę mądrości i przewodnika duchowego, podczas gdy on sam bywa często taki nieogarnięty.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Oddanie emocjonalne ulega metamorfozie i przemienia się w oddanie wysiłkowi fizycznemu, w zapalczywą harówkę - i dla peela to ma większy sens, niż jego dotychczasowa pogoń za nie wiadomo jakimi iluzjami życiowych celów.     To jest absolutnie wspaniałe! Opowiada historię o odnajdowaniu siebie - nie w natchnieniu patetycznych uniesień, nie w mistycznym besserwiserstwie, ale w tym, co proste, zwyczajne i wymagające naszego potu, krwi i łez.   Myślę też, że ta praca w ogrodzie jest również ważna z punktu widzenia relacji peela z kobietą, którą kocha. Bardzo możliwe, że chciał być dla niej nie wiadomo kim, starał się dorównać jakiemuś złudzeniu niedoścignionego ideału. Dlatego szukał mistrzowskich wskazówek. Tymczasem najpełniej i najmocniej owa więź realizuje się w wymiarze ludzkim, rudymentarnym. Gdy z balonika wyobrażeń o sobie samym i o własnej egzystencjalnej drodze schodzi patos, a zostaje działanie - można poczuć niezwykły stan spełnienia. I jako jednostka, i w związku. Pojawia się współobecność, opisana jako oddychanie w tym samym tempie. Po pracy - pewnie ten oddech jest szybszy, lepiej dotlenia, o wiele skuteczniej unosi.
    • andrew
      Życie tęskni za kolorami

      Przez andrew · Opublikowano

      @vioara stelelor

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • vioara stelelor
      Pierożki

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @wierszyki Są takie miejsca, gdzie życie zawsze toczy się na granicy. i nie tylko tej na mapie, bo ona jest symbolem wszystkich innych. Zawsze istnieje jakieś rozdarcie, jakieś pomiędzy.
    • huzarc
      Smaga cienia na zakolu czasu

      Przez huzarc · Opublikowano

      @Adam Zębala znakomity tytuł i mądry wykład o przenikaniu - od mgły do mgły, od nieistnienia do nie-istnienia.
    • vioara stelelor
      Znowu miłość

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Kurczę, na miejscu adresatki lirycznej zaczęłabym się bać.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...